Today Photo
001 غزل شماره 001 الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها
الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها ... که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها ... به بوی نافه‌ای کاخر صبا زان طره بگشاید ... ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها ...
002 غزل شماره 002 صلاح کار کجا و من خراب کجا
صلاح کار کجا و من خراب کجا ... ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا ... دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس ... کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا ...
003 غزل شماره 003 اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را ... به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را ... بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت ... کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را ...
004 غزل شماره 004 صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را
صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را ... که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را ... شکرفروش که عمرش دراز باد چرا ... تفقدی نکند طوطی شکرخا را ...
005 غزل شماره 005 دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را
دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را ... دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا ... کشتی شکستگانیم ای باد شرطه برخیز ... باشد که بازبینیم دیدار آشنا را ...
006 غزل شماره 006 به ملازمان سلطان که رساند این دعا را
به ملازمان سلطان که رساند این دعا را ... که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را ... ز رقیب دیوسیرت به خدای خود پناهم ... مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را ...
007 غزل شماره 007 صوفی بیا که آینه صافیست جام را
صوفی بیا که آینه صافیست جام را ... تا بنگری صفای می لعل فام را ... راز درون پرده ز رندان مست پرس ... کاین حال نیست زاهد عالی مقام را ...
008 غزل شماره 008 ساقیا برخیز و درده جام را
ساقیا برخیز و درده جام را ... خاک بر سر کن غم ایام را ... ساغر می بر کفم نه تا ز بر ... برکشم این دلق ازرق فام را ...
009 غزل شماره 009 رونق عهد شباب است دگر بستان را
رونق عهد شباب است دگر بستان را ... می‌رسد مژده گل بلبل خوش الحان را ... ای صبا گر به جوانان چمن بازرسی ... خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را ...
010 غزل شماره 010 دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما ... چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما ... ما مریدان روی سوی قبله چون آریم چون ... روی سوی خانه خمار دارد پیر ما ...
011 غزل شماره 011 ساقی به نور باده برافروز جام ما
ساقی به نور باده برافروز جام ما ... مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما ... ما در پیاله عکس رخ یار دیده‌ایم ... ای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما ...
012 غزل شماره 012 ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما
ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما ... آب روی خوبی از چاه زنخدان شما ... عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده ... بازگردد یا برآید چیست فرمان شما ...
013 غزل شماره 013 می‌دمد صبح و کله بست سحاب
می‌دمد صبح و کله بست سحاب ... الصبوح الصبوح یا اصحاب ... می‌چکد ژاله بر رخ لاله ... المدام المدام یا احباب ...
014 غزل شماره 014 گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب ... گفت در دنبال دل ره گم کند مسکین غریب ... گفتمش مگذر زمانی گفت معذورم بدار ... خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب ...
015 غزل شماره 015 ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت
ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت ... و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت ... خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز ... کاغوش که شد منزل آسایش و خوابت ...
016 غزل شماره 016 خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت
خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت ... به قصد جان من زار ناتوان انداخت ... نبود نقش دو عالم که رنگ الفت بود ... زمانه طرح محبت نه این زمان انداخت ...
017 غزل شماره 017 سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت
سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت ... آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت ... تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت ... جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت ...
018 غزل شماره 018 ساقیا آمدن عید مبارک بادت
ساقیا آمدن عید مبارک بادت ... وان مواعید که کردی مرواد از یادت ... در شگفتم که در این مدت ایام فراق ... برگرفتی ز حریفان دل و دل می‌دادت ...
019 غزل شماره 019 ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست
ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست ... منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست ... شب تار است و ره وادی ایمن در پیش ... آتش طور کجا موعد دیدار کجاست ...
020 غزل شماره 020 روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست
روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست ... می ز خمخانه به جوش آمد و می باید خواست ... نوبه زهدفروشان گران جان بگذشت ... وقت رندی و طرب کردن رندان پیداست ...
021 غزل شماره 021 دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست
دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست ... گفت با ما منشین کز تو سلامت برخاست ... که شنیدی که در این بزم دمی خوش بنشست ... که نه در آخر صحبت به ندامت برخاست ...
022 غزل شماره 022 چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست
چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست ... سخن شناس نه‌ای جان من خطا این جاست ... سرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آید ... تبارک الله از این فتنه‌ها که در سر ماست ...
023 غزل شماره 023 خیال روی تو در هر طریق همره ماست
خیال روی تو در هر طریق همره ماست ... نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست ... به رغم مدعیانی که منع عشق کنند ... جمال چهره تو حجت موجه ماست ...
024 غزل شماره 024 مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست
مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست ... که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست ... من همان دم که وضو ساختم از چشمه عشق ... چارتکبیر زدم یک سره بر هر چه که هست ...
025 غزل شماره 025 شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست
شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست ... صلای سرخوشی ای صوفیان باده پرست ... اساس توبه که در محکمی چو سنگ نمود ... ببین که جام زجاجی چه طرفه‌اش بشکست ...
026 غزل شماره 026 زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست ... پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست ... نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان ... نیم شب دوش به بالین من آمد بنشست ...
027 غزل شماره 027 در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست
در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست ... مست از می و میخواران از نرگس مستش مست ... در نعل سمند او شکل مه نو پیدا ... وز قد بلند او بالای صنوبر پست ...
028 غزل شماره 028 به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست
به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست ... که مونس دم صبحم دعای دولت توست ... سرشک من که ز طوفان نوح دست برد ... ز لوح سینه نیارست نقش مهر تو شست ...
029 غزل شماره 029 ما را ز خیال تو چه پروای شراب است
ما را ز خیال تو چه پروای شراب است ... خم گو سر خود گیر که خمخانه خراب است ... گر خمر بهشت است بریزید که بی دوست ... هر شربت عذبم که دهی عین عذاب است ...
030 غزل شماره 030 زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست ... راه هزار چاره گر از چار سو ببست ... تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان ... بگشود نافه‌ای و در آرزو ببست ...
031 غزل شماره 031 آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است
آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است ... یا رب این تاثیر دولت در کدامین کوکب است ... تا به گیسوی تو دست ناسزایان کم رسد ... هر دلی از حلقه‌ای در ذکر یارب یارب است ...
032 غزل شماره 032 خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست ... گشاد کار من اندر کرشمه‌های تو بست ... مرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند ... زمانه تا قصب نرگس قبای تو بست ...
033 غزل شماره 033 خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است
خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است ... چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است ... جانا به حاجتی که تو را هست با خدا ... کآخر دمی بپرس که ما را چه حاجت است ...
034 غزل شماره 034 رواق منظر چشم من آشیانه توست
رواق منظر چشم من آشیانه توست ... کرم نما و فرود آ که خانه خانه توست ... به لطف خال و خط از عارفان ربودی دل ... لطیفه‌های عجب زیر دام و دانه توست ...
035 غزل شماره 035 برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست
برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست ... مرا فتاد دل از ره تو را چه افتادست ... میان او که خدا آفریده است از هیچ ... دقیقه‌ایست که هیچ آفریده نگشادست ...
036 غزل شماره 036 تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست ... دل سودازده از غصه دو نیم افتادست ... چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است ... لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست ...
037 غزل شماره 037 بیا که قصر امل سخت سست بنیادست
بیا که قصر امل سخت سست بنیادست ... بیار باده که بنیاد عمر بر بادست ... غلام همت آنم که زیر چرخ کبود ... ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست ...
038 غزل شماره 038 بی مهر رخت روز مرا نور نماندست
بی مهر رخت روز مرا نور نماندست ... وز عمر مرا جز شب دیجور نماندست ... هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم ... دور از رخ تو چشم مرا نور نماندست ...
039 غزل شماره 039 باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است
باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است ... شمشاد خانه پرور ما از که کمتر است ... ای نازنین پسر تو چه مذهب گرفته‌ای ... کت خون ما حلالتر از شیر مادر است ...
040 غزل شماره 040 المنه لله که در میکده باز است
المنه لله که در میکده باز است ... زان رو که مرا بر در او روی نیاز است ... خم‌ها همه در جوش و خروشند ز مستی ... وان می که در آن جاست حقیقت نه مجاز است ...
041 غزل شماره 041 اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است
اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است ... به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است ... صراحی ای و حریفی گرت به چنگ افتد ... به عقل نوش که ایام فتنه انگیز است ...
042 غزل شماره 042 حال دل با تو گفتنم هوس است
حال دل با تو گفتنم هوس است ... خبر دل شنفتنم هوس است ... طمع خام بین که قصه فاش ... از رقیبان نهفتنم هوس است ...
043 غزل شماره 043 صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است
صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است ... وقت گل خوش باد کز وی وقت میخواران خوش است ... از صبا هر دم مشام جان ما خوش می‌شود ... آری آری طیب انفاس هواداران خوش است ...
044 غزل شماره 044 کنون که بر کف گل جام باده صاف است
کنون که بر کف گل جام باده صاف است ... به صد هزار زبان بلبلش در اوصاف است ... بخواه دفتر اشعار و راه صحرا گیر ... چه وقت مدرسه و بحث کشف کشاف است ...
045 غزل شماره 045 در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است
در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است ... صراحی می ناب و سفینه غزل است ... جریده رو که گذرگاه عافیت تنگ است ... پیاله گیر که عمر عزیز بی‌بدل است ...
046 غزل شماره 046 گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
گل در بر و می در کف و معشوق به کام است ... سلطان جهانم به چنین روز غلام است ... گو شمع میارید در این جمع که امشب ... در مجلس ما ماه رخ دوست تمام است ...
047 غزل شماره 047 به کوی میکده هر سالکی که ره دانست
به کوی میکده هر سالکی که ره دانست ... دری دگر زدن اندیشه تبه دانست ... زمانه افسر رندی نداد جز به کسی ... که سرفرازی عالم در این کله دانست ...
048 غزل شماره 048 صوفی از پرتو می راز نهانی دانست
صوفی از پرتو می راز نهانی دانست ... گوهر هر کس از این لعل توانی دانست ... قدر مجموعه گل مرغ سحر داند و بس ... که نه هر کو ورقی خواند معانی دانست ...
049 غزل شماره 049 روضه خلد برین خلوت درویشان است
روضه خلد برین خلوت درویشان است ... مایه محتشمی خدمت درویشان است ... گنج عزلت که طلسمات عجایب دارد ... فتح آن در نظر رحمت درویشان است ...
050 غزل شماره 050 به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است ... بکش به غمزه که اینش سزای خویشتن است ... گرت ز دست برآید مراد خاطر ما ... به دست باش که خیری به جای خویشتن است ...
051 غزل شماره 051 لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است
لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است ... وز پی دیدن او دادن جان کار من است ... شرم از آن چشم سیه بادش و مژگان دراز ... هر که دل بردن او دید و در انکار من است ...
052 غزل شماره 052 روزگاریست که سودای بتان دین من است
روزگاریست که سودای بتان دین من است ... غم این کار نشاط دل غمگین من است ... دیدن روی تو را دیده جان بین باید ... وین کجا مرتبه چشم جهان بین من است ...
053 غزل شماره 053 منم که گوشه میخانه خانقاه من است
منم که گوشه میخانه خانقاه من است ... دعای پیر مغان ورد صبحگاه من است ... گرم ترانه چنگ صبوح نیست چه باک ... نوای من به سحر آه عذرخواه من است ...
054 غزل شماره 054 ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است ... ببین که در طلبت حال مردمان چون است ... به یاد لعل تو و چشم مست میگونت ... ز جام غم می لعلی که می‌خورم خون است ...
055 غزل شماره 055 خم زلف تو دام کفر و دین است
خم زلف تو دام کفر و دین است ... ز کارستان او یک شمه این است ... جمالت معجز حسن است لیکن ... حدیث غمزه‌ات سحر مبین است ...
056 غزل شماره 056 دل سراپرده محبت اوست
دل سراپرده محبت اوست ... دیده آیینه دار طلعت اوست ... من که سر درنیاورم به دو کون ... گردنم زیر بار منت اوست ...
057 غزل شماره 057 آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست
آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست ... چشم میگون لب خندان دل خرم با اوست ... گر چه شیرین دهنان پادشهانند ولی ... او سلیمان زمان است که خاتم با اوست ...
058 غزل شماره 058 سر ارادت ما و آستان حضرت دوست
سر ارادت ما و آستان حضرت دوست ... که هر چه بر سر ما می‌رود ارادت اوست ... نظیر دوست ندیدم اگر چه از مه و مهر ... نهادم آینه‌ها در مقابل رخ دوست ...
059 غزل شماره 059 دارم امید عاطفتی از جانب دوست
دارم امید عاطفتی از جانب دوست ... کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست ... دانم که بگذرد ز سر جرم من که او ... گر چه پریوش است ولیکن فرشته خوست ...
060 غزل شماره 060 آن پیک نامور که رسید از دیار دوست
آن پیک نامور که رسید از دیار دوست ... آورد حرز جان ز خط مشکبار دوست ... خوش می‌دهد نشان جلال و جمال یار ... خوش می‌کند حکایت عز و وقار دوست ...
061 غزل شماره 061 صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست
صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست ... بیار نفحه‌ای از گیسوی معنبر دوست ... به جان او که به شکرانه جان برافشانم ... اگر به سوی من آری پیامی از بر دوست ...
062 غزل شماره 062 مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست
مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست ... تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست ... واله و شیداست دایم همچو بلبل در قفس ... طوطی طبعم ز عشق شکر و بادام دوست ...
063 غزل شماره 063 روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست
روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست ... در غنچه‌ای هنوز و صدت عندلیب هست ... گر آمدم به کوی تو چندان غریب نیست ... چون من در آن دیار هزاران غریب هست ...
064 غزل شماره 064 اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست
اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست ... زبان خموش ولیکن دهان پر از عربیست ... پری نهفته رخ و دیو در کرشمه حسن ... بسوخت دیده ز حیرت که این چه بوالعجبیست ...
065 غزل شماره 065 خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست
خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست ... ساقی کجاست گو سبب انتظار چیست ... هر وقت خوش که دست دهد مغتنم شمار ... کس را وقوف نیست که انجام کار چیست ...
066 غزل شماره 066 بنال بلبل اگر با منت سر یاریست
بنال بلبل اگر با منت سر یاریست ... که ما دو عاشق زاریم و کار ما زاریست ... در آن زمین که نسیمی وزد ز طره دوست ... چه جای دم زدن نافه‌های تاتاریست ...
067 غزل شماره 067 یا رب این شمع دل افروز ز کاشانه کیست
یا رب این شمع دل افروز ز کاشانه کیست ... جان ما سوخت بپرسید که جانانه کیست ... حالیا خانه برانداز دل و دین من است ... تا در آغوش که می‌خسبد و همخانه کیست ...
068 غزل شماره 068 ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالیست
ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالیست ... حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالیست ... مردم دیده ز لطف رخ او در رخ او ... عکس خود دید گمان برد که مشکین خالیست ...
069 غزل شماره 069 کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست
کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست ... در رهگذر کیست که دامی ز بلا نیست ... چون چشم تو دل می‌برد از گوشه نشینان ... همراه تو بودن گنه از جانب ما نیست ...
070 غزل شماره 070 مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست
مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست ... دل سرگشته ما غیر تو را ذاکر نیست ... اشکم احرام طواف حرمت می‌بندد ... گر چه از خون دل ریش دمی طاهر نیست ...
071 غزل شماره 071 زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست
زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست ... در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست ... در طریقت هر چه پیش سالک آید خیر اوست ... در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست ...
072 غزل شماره 072 راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست
راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست ... آن جا جز آن که جان بسپارند چاره نیست ... هر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بود ... در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست ...
073 غزل شماره 073 روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست ... منت خاک درت بر بصری نیست که نیست ... ناظر روی تو صاحب نظرانند آری ... سر گیسوی تو در هیچ سری نیست که نیست ...
074 غزل شماره 074 حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست
حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست ... باده پیش آر که اسباب جهان این همه نیست ... از دل و جان شرف صحبت جانان غرض است ... غرض این است وگرنه دل و جان این همه نیست ...
075 غزل شماره 075 خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست
خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست ... تاب آن زلف پریشان تو بی چیزی نیست ... از لبت شیر روان بود که من می‌گفتم ... این شکر گرد نمکدان تو بی چیزی نیست ...
076 غزل شماره 076 جز آستان توام در جهان پناهی نیست
جز آستان توام در جهان پناهی نیست ... سر مرا بجز این در حواله گاهی نیست ... عدو چو تیغ کشد من سپر بیندازم ... که تیغ ما بجز از ناله‌ای و آهی نیست ...
077 غزل شماره 077 بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت
بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت ... و اندر آن برگ و نوا خوش ناله‌های زار داشت ... گفتمش در عین وصل این ناله و فریاد چیست ... گفت ما را جلوه معشوق در این کار داشت ...
078 غزل شماره 078 دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت
دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت ... بشکست عهد وز غم ما هیچ غم نداشت ... یا رب مگیرش ار چه دل چون کبوترم ... افکند و کشت و عزت صید حرم نداشت ...
079 غزل شماره 079 کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت
کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت ... من و شراب فرح بخش و یار حورسرشت ... گدا چرا نزند لاف سلطنت امروز ... که خیمه سایه ابر است و بزمگه لب کشت ...
080 غزل شماره 080 عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت
عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت ... که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت ... من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش ... هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت ...
081 غزل شماره 081 صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت ... ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت ... گل بخندید که از راست نرنجیم ولی ... هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت ...
082 غزل شماره 082 آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت
آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت ... آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت ... تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بین ... کس واقف ما نیست که از دیده چه‌ها رفت ...
083 غزل شماره 083 گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت
گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت ... ور ز هندوی شما بر ما جفایی رفت رفت ... برق عشق ار خرمن پشمینه پوشی سوخت سوخت ... جور شاه کامران گر بر گدایی رفت رفت ...
084 غزل شماره 084 ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
ساقی بیار باده که ماه صیام رفت ... درده قدح که موسم ناموس و نام رفت ... وقت عزیز رفت بیا تا قضا کنیم ... عمری که بی حضور صراحی و جام رفت ...
085 غزل شماره 085 شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت ... روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت ... گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود ... بار بربست و به گردش نرسیدیم و برفت ...
086 غزل شماره 086 ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت
ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت ... کار چراغ خلوتیان باز درگرفت ... آن شمع سرگرفته دگر چهره برفروخت ... وین پیر سالخورده جوانی ز سر گرفت ...
087 غزل شماره 087 حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت ... آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت ... افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع ... شکر خدا که سر دلش در زبان گرفت ...
088 غزل شماره 088 شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت
شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت ... فراق یار نه آن می‌کند که بتوان گفت ... حدیث هول قیامت که گفت واعظ شهر ... کنایتیست که از روزگار هجران گفت ...
089 غزل شماره 089 یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
یا رب سببی ساز که یارم به سلامت ... بازآید و برهاندم از بند ملامت ... خاک ره آن یار سفرکرده بیارید ... تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت ...
090 غزل شماره 090 ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت
ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت ... بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت ... حیف است طایری چو تو در خاکدان غم ... زین جا به آشیان وفا می‌فرستمت ...
091 غزل شماره 091 ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت ... جانم بسوختی و به دل دوست دارمت ... تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک ... باور مکن که دست ز دامن بدارمت ...
092 غزل شماره 092 میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت
میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت ... خوش خرامان شو که پیش قد رعنا میرمت ... گفته بودی کی بمیری پیش من تعجیل چیست ... خوش تقاضا می‌کنی پیش تقاضا میرمت ...
093 غزل شماره 093 چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت
چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت ... حقوق خدمت ما عرضه کرد بر کرمت ... به نوک خامه رقم کرده‌ای سلام مرا ... که کارخانه دوران مباد بی رقمت ...
094 غزل شماره 094 زان یار دلنوازم شکریست با شکایت
زان یار دلنوازم شکریست با شکایت ... گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت ... بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم ... یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت ...
095 غزل شماره 095 مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت
مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت ... خرابم می‌کند هر دم فریب چشم جادویت ... پس از چندین شکیبایی شبی یا رب توان دیدن ... که شمع دیده افروزیم در محراب ابرویت ...
096 غزل شماره 096 درد ما را نیست درمان الغیاث
درد ما را نیست درمان الغیاث ... هجر ما را نیست پایان الغیاث ... دین و دل بردند و قصد جان کنند ... الغیاث از جور خوبان الغیاث ...
097 غزل شماره 097 تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج
تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج ... سزد اگر همه دلبران دهندت باج ... دو چشم شوخ تو برهم زده خطا و حبش ... به چین زلف تو ماچین و هند داده خراج ...
098 غزل شماره 098 اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح
اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح ... صلاح ما همه آن است کان تو راست صلاح ... سواد زلف سیاه تو جاعل الظلمات ... بیاض روی چو ماه تو فالق الاصباح ...
099 غزل شماره 099 دل من در هوای روی فرخ
دل من در هوای روی فرخ ... بود آشفته همچون موی فرخ ... بجز هندوی زلفش هیچ کس نیست ... که برخوردار شد از روی فرخ ...
100 غزل شماره 100 دی پیر می فروش که ذکرش به خیر باد
دی پیر می فروش که ذکرش به خیر باد ... گفتا شراب نوش و غم دل ببر ز یاد ... گفتم به باد می‌دهدم باده نام و ننگ ... گفتا قبول کن سخن و هر چه باد باد ...
101 غزل شماره 101 شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد
شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد ... زدیم بر صف رندان و هر چه بادا باد ... گره ز دل بگشا و از سپهر یاد مکن ... که فکر هیچ مهندس چنین گره نگشاد ...
102 غزل شماره 102 دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد
دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد ... من نیز دل به باد دهم هر چه باد باد ... کارم بدان رسید که همراز خود کنم ... هر شام برق لامع و هر بامداد باد ...
103 غزل شماره 103 روز وصل دوستداران یاد باد
روز وصل دوستداران یاد باد ... یاد باد آن روزگاران یاد باد ... کامم از تلخی غم چون زهر گشت ... بانگ نوش شادخواران یاد باد ...
104 غزل شماره 104 جمالت آفتاب هر نظر باد
جمالت آفتاب هر نظر باد ... ز خوبی روی خوبت خوبتر باد ... همای زلف شاهین شهپرت را ... دل شاهان عالم زیر پر باد ...
105 غزل شماره 105 صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد
صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد ... ور نه اندیشه این کار فراموشش باد ... آن که یک جرعه می از دست تواند دادن ... دست با شاهد مقصود در آغوشش باد ...
106 غزل شماره 106 تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد ... وجود نازکت آزرده گزند مباد ... سلامت همه آفاق در سلامت توست ... به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد ...
107 غزل شماره 107 حسن تو همیشه در فزون باد
حسن تو همیشه در فزون باد ... رویت همه ساله لاله گون باد ... اندر سر ما خیال عشقت ... هر روز که باد در فزون باد ...
108 غزل شماره 108 خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد
خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد ... ساحت کون و مکان عرصه میدان تو باد ... زلف خاتون ظفر شیفته پرچم توست ... دیده فتح ابد عاشق جولان تو باد ...
109 غزل شماره 109 دیر است که دلدار پیامی نفرستاد
دیر است که دلدار پیامی نفرستاد ... ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد ... صد نامه فرستادم و آن شاه سواران ... پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد ...
110 غزل شماره 110 پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد
پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد ... وان راز که در دل بنهفتم به درافتاد ... از راه نظر مرغ دلم گشت هواگیر ... ای دیده نگه کن که به دام که درافتاد ...
111 غزل شماره 111 عکس روی تو چو در آینه جام افتاد
عکس روی تو چو در آینه جام افتاد ... عارف از خنده می در طمع خام افتاد ... حسن روی تو به یک جلوه که در آینه کرد ... این همه نقش در آیینه اوهام افتاد ...
112 غزل شماره 112 آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد ... صبر و آرام تواند به من مسکین داد ... وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت ... هم تواند کرمش داد من غمگین داد ...
113 غزل شماره 113 بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد ... که تاب من به جهان طره فلانی داد ... دلم خزانه اسرار بود و دست قضا ... درش ببست و کلیدش به دلستانی داد ...
114 غزل شماره 114 همای اوج سعادت به دام ما افتد
همای اوج سعادت به دام ما افتد ... اگر تو را گذری بر مقام ما افتد ... حباب وار براندازم از نشاط کلاه ... اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد ...
115 غزل شماره 115 درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد ... نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد ... چو مهمان خراباتی به عزت باش با رندان ... که درد سر کشی جانا گرت مستی خمار آرد ...
116 غزل شماره 116 کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد
کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد ... محقق است که او حاصل بصر دارد ... چو خامه در ره فرمان او سر طاعت ... نهاده‌ایم مگر او به تیغ بردارد ...
117 غزل شماره 117 دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد
دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد ... که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد ... سر ما فرونیاید به کمان ابروی کس ... که درون گوشه گیران ز جهان فراغ دارد ...
118 غزل شماره 118 آن کس که به دست جام دارد
آن کس که به دست جام دارد ... سلطانی جم مدام دارد ... آبی که خضر حیات از او یافت ... در میکده جو که جام دارد ...
119 غزل شماره 119 دلی که غیب نمای است و جام جم دارد
دلی که غیب نمای است و جام جم دارد ... ز خاتمی که دمی گم شود چه غم دارد ... به خط و خال گدایان مده خزینه دل ... به دست شاهوشی ده که محترم دارد ...
120 غزل شماره 120 بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد
بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد ... بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد ... غبار خط بپوشانید خورشید رخش یا رب ... بقای جاودانش ده که حسن جاودان دارد ...
121 غزل شماره 121 هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد
هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد ... سعادت همدم او گشت و دولت همنشین دارد ... حریم عشق را درگه بسی بالاتر از عقل است ... کسی آن آستان بوسد که جان در آستین دارد ...
122 غزل شماره 122 هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد
هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد ... خداش در همه حال از بلا نگه دارد ... حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست ... که آشنا سخن آشنا نگه دارد ...
123 غزل شماره 123 مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد
مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد ... نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد ... عالم از ناله عشاق مبادا خالی ... که خوش آهنگ و فرح بخش هوایی دارد ...
124 غزل شماره 124 آن که از سنبل او غالیه تابی دارد
آن که از سنبل او غالیه تابی دارد ... باز با دلشدگان ناز و عتابی دارد ... از سر کشته خود می‌گذری همچون باد ... چه توان کرد که عمر است و شتابی دارد ...
125 غزل شماره 125 شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد ... بنده طلعت آن باش که آنی دارد ... شیوه حور و پری گر چه لطیف است ولی ... خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد ...
126 غزل شماره 126 جان بی جمال جانان میل جهان ندارد
جان بی جمال جانان میل جهان ندارد ... هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد ... با هیچ کس نشانی زان دلستان ندیدم ... یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد ...
127 غزل شماره 127 روشنی طلعت تو ماه ندارد
روشنی طلعت تو ماه ندارد ... پیش تو گل رونق گیاه ندارد ... گوشه ابروی توست منزل جانم ... خوشتر از این گوشه پادشاه ندارد ...
128 غزل شماره 128 نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد
نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد ... بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد ... کو حریفی کش سرمست که پیش کرمش ... عاشق سوخته دل نام تمنا ببرد ...
129 غزل شماره 129 اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد
اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد ... نهیب حادثه بنیاد ما ز جا ببرد ... اگر نه عقل به مستی فروکشد لنگر ... چگونه کشتی از این ورطه بلا ببرد ...
130 غزل شماره 130 سحر بلبل حکایت با صبا کرد
سحر بلبل حکایت با صبا کرد ... که عشق روی گل با ما چه‌ها کرد ... از آن رنگ رخم خون در دل افتاد ... و از آن گلشن به خارم مبتلا کرد ...
131 غزل شماره 131 بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد
بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد ... هلال عید به دور قدح اشارت کرد ... ثواب روزه و حج قبول آن کس برد ... که خاک میکده عشق را زیارت کرد ...
132 غزل شماره 132 به آب روشن می عارفی طهارت کرد
به آب روشن می عارفی طهارت کرد ... علی الصباح که میخانه را زیارت کرد ... همین که ساغر زرین خور نهان گردید ... هلال عید به دور قدح اشارت کرد ...
133 غزل شماره 133 صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد
صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد ... بنیاد مکر با فلک حقه باز کرد ... بازی چرخ بشکندش بیضه در کلاه ... زیرا که عرض شعبده با اهل راز کرد ...
134 غزل شماره 134 بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد
بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد ... باد غیرت به صدش خار پریشان دل کرد ... طوطی ای را به خیال شکری دل خوش بود ... ناگهش سیل فنا نقش امل باطل کرد ...
135 غزل شماره 135 چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد
چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد ... نفس به بوی خوشش مشکبار خواهم کرد ... به هرزه بی می و معشوق عمر می‌گذرد ... بطالتم بس از امروز کار خواهم کرد ...
136 غزل شماره 136 دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد
دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد ... تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد ... آن چه سعی است من اندر طلبت بنمایم ... این قدر هست که تغییر قضا نتوان کرد ...
137 غزل شماره 137 دل از من برد و روی از من نهان کرد
دل از من برد و روی از من نهان کرد ... خدا را با که این بازی توان کرد ... شب تنهاییم در قصد جان بود ... خیالش لطف‌های بی‌کران کرد ...
138 غزل شماره 138 یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد
یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد ... به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد ... آن جوان بخت که می‌زد رقم خیر و قبول ... بنده پیر ندانم ز چه آزاد نکرد ...
139 غزل شماره 139 رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد
رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد ... صد لطف چشم داشتم و یک نظر نکرد ... سیل سرشک ما ز دلش کین به درنبرد ... در سنگ خاره قطره باران اثر نکرد ...
140 غزل شماره 140 دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد ... یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد ... یا بخت من طریق مروت فروگذاشت ... یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد ...
141 غزل شماره 141 دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد
دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد ... چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد ... آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخت ... آه از آن مست که با مردم هشیار چه کرد ...
142 غزل شماره 142 دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد
دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد ... شد سوی محتسب و کار به دستوری کرد ... آمد از پرده به مجلس عرقش پاک کنید ... تا نگویند حریفان که چرا دوری کرد ...
143 غزل شماره 143 سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد
سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد ... وان چه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد ... گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است ... طلب از گمشدگان لب دریا می‌کرد ...
144 غزل شماره 144 به سر جام جم آن گه نظر توانی کرد
به سر جام جم آن گه نظر توانی کرد ... که خاک میکده کحل بصر توانی کرد ... مباش بی می و مطرب که زیر طاق سپهر ... بدین ترانه غم از دل به در توانی کرد ...
145 غزل شماره 145 چه مستیست ندانم که رو به ما آورد
چه مستیست ندانم که رو به ما آورد ... که بود ساقی و این باده از کجا آورد ... تو نیز باده به چنگ آر و راه صحرا گیر ... که مرغ نغمه سرا ساز خوش نوا آورد ...
146 غزل شماره 146 صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد
صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد ... دل شوریده ما را به بو در کار می‌آورد ... من آن شکل صنوبر را ز باغ دیده برکندم ... که هر گل کز غمش بشکفت محنت بار می‌آورد ...
147 غزل شماره 147 نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد
نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد ... که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد ... به مطربان صبوحی دهیم جامه چاک ... بدین نوید که باد سحرگهی آورد ...
148 غزل شماره 148 یارم چو قدح به دست گیرد
یارم چو قدح به دست گیرد ... بازار بتان شکست گیرد ... هر کس که بدید چشم او گفت ... کو محتسبی که مست گیرد ...
149 غزل شماره 149 دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی‌گیرد
دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی‌گیرد ... ز هر در می‌دهم پندش ولیکن در نمی‌گیرد ... خدا را ای نصیحتگو حدیث ساغر و می گو ... که نقشی در خیال ما از این خوشتر نمی‌گیرد ...
150 غزل شماره 150 ساقی ار باده از این دست به جام اندازد
ساقی ار باده از این دست به جام اندازد ... عارفان را همه در شرب مدام اندازد ... ور چنین زیر خم زلف نهد دانه خال ... ای بسا مرغ خرد را که به دام اندازد ...
151 غزل شماره 151 دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد
دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد ... به می بفروش دلق ما کز این بهتر نمی‌ارزد ... به کوی می فروشانش به جامی بر نمی‌گیرند ... زهی سجاده تقوا که یک ساغر نمی‌ارزد ...
152 غزل شماره 152 در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد ... عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد ... جلوه‌ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت ... عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد ...
153 غزل شماره 153 سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد
سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد ... به دست مرحمت یارم در امیدواران زد ... چو پیش صبح روشن شد که حال مهر گردون چیست ... برآمد خنده خوش بر غرور کامگاران زد ...
154 غزل شماره 154 راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد
راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد ... شعری بخوان که با او رطل گران توان زد ... بر آستان جانان گر سر توان نهادن ... گلبانگ سربلندی بر آسمان توان زد ...
155 غزل شماره 155 اگر روم ز پی اش فتنه‌ها برانگیزد
اگر روم ز پی اش فتنه‌ها برانگیزد ... ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد ... و گر به رهگذری یک دم از وفاداری ... چو گرد در پی اش افتم چو باد بگریزد ...
156 غزل شماره 156 به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد
به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد ... تو را در این سخن انکار کار ما نرسد ... اگر چه حسن فروشان به جلوه آمده‌اند ... کسی به حسن و ملاحت به یار ما نرسد ...
157 غزل شماره 157 هر که را با خط سبزت سر سودا باشد
هر که را با خط سبزت سر سودا باشد ... پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد ... من چو از خاک لحد لاله صفت برخیزم ... داغ سودای توام سر سویدا باشد ...
158 غزل شماره 158 من و انکار شراب این چه حکایت باشد
من و انکار شراب این چه حکایت باشد ... غالبا این قدرم عقل و کفایت باشد ... تا به غایت ره میخانه نمی‌دانستم ... ور نه مستوری ما تا به چه غایت باشد ...
159 غزل شماره 159 نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد
نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد ... ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد ... صوفی ما که ز ورد سحری مست شدی ... شامگاهش نگران باش که سرخوش باشد ...
160 غزل شماره 160 خوش است خلوت اگر یار یار من باشد
خوش است خلوت اگر یار یار من باشد ... نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد ... من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم ... که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد ...
161 غزل شماره 161 کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد
کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد ... یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد ... از لعل تو گر یابم انگشتری زنهار ... صد ملک سلیمانم در زیر نگین باشد ...
162 غزل شماره 162 خوش آمد گل وز آن خوشتر نباشد
خوش آمد گل وز آن خوشتر نباشد ... که در دستت بجز ساغر نباشد ... زمان خوشدلی دریاب و در یاب ... که دایم در صدف گوهر نباشد ...
163 غزل شماره 163 گل بی رخ یار خوش نباشد
گل بی رخ یار خوش نباشد ... بی باده بهار خوش نباشد ... طرف چمن و طواف بستان ... بی لاله عذار خوش نباشد ...
164 غزل شماره 164 نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد
نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد ... عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد ... ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد ... چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد ...
165 غزل شماره 165 مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد
مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد ... قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد ... رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت ... مگر آه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد ...
166 غزل شماره 166 روز هجران و شب فرقت یار آخر شد
روز هجران و شب فرقت یار آخر شد ... زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد ... آن همه ناز و تنعم که خزان می‌فرمود ... عاقبت در قدم باد بهار آخر شد ...
167 غزل شماره 167 ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد
ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد ... دل رمیده ما را رفیق و مونس شد ... نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت ... به غمزه مساله آموز صد مدرس شد ...
168 غزل شماره 168 گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد ... بسوختیم در این آرزوی خام و نشد ... به لابه گفت شبی میر مجلس تو شوم ... شدم به رغبت خویشش کمین غلام و نشد ...
169 غزل شماره 169 یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد
یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد ... دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد ... آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست ... خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد ...
170 غزل شماره 170 زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد
زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد ... از سر پیمان برفت با سر پیمانه شد ... صوفی مجلس که دی جام و قدح می‌شکست ... باز به یک جرعه می عاقل و فرزانه شد ...
171 غزل شماره 171 دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد
دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد ... کز حضرت سلیمان عشرت اشارت آمد ... خاک وجود ما را از آب دیده گل کن ... ویرانسرای دل را گاه عمارت آمد ...
172 غزل شماره 172 عشق تو نهال حیرت آمد
عشق تو نهال حیرت آمد ... وصل تو کمال حیرت آمد ... بس غرقه حال وصل کآخر ... هم بر سر حال حیرت آمد ...
173 غزل شماره 173 در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد ... حالتی رفت که محراب به فریاد آمد ... از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار ... کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد ...
174 غزل شماره 174 مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد
مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد ... هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد ... برکش ای مرغ سحر نغمه داوودی باز ... که سلیمان گل از باد هوا بازآمد ...
175 غزل شماره 175 صبا به تهنیت پیر می فروش آمد
صبا به تهنیت پیر می فروش آمد ... که موسم طرب و عیش و ناز و نوش آمد ... هوا مسیح نفس گشت و باد نافه گشای ... درخت سبز شد و مرغ در خروش آمد ...
176 غزل شماره 176 سحرم دولت بیدار به بالین آمد
سحرم دولت بیدار به بالین آمد ... گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد ... قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام ... تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد ...
177 غزل شماره 177 نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
نه هر که چهره برافروخت دلبری داند ... نه هر که آینه سازد سکندری داند ... نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست ... کلاه داری و آیین سروری داند ...
178 غزل شماره 178 هر که شد محرم دل در حرم یار بماند
هر که شد محرم دل در حرم یار بماند ... وان که این کار ندانست در انکار بماند ... اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن ... شکر ایزد که نه در پرده پندار بماند ...
179 غزل شماره 179 رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند ... چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند ... من ار چه در نظر یار خاکسار شدم ... رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند ...
180 غزل شماره 180 ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند
ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند ... مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند ... طوبی ز قامت تو نیارد که دم زند ... زین قصه بگذرم که سخن می‌شود بلند ...
181 غزل شماره 181 بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند
بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند ... که به بالای چمان از بن و بیخم برکند ... حاجت مطرب و می نیست تو برقع بگشا ... که به رقص آوردم آتش رویت چو سپند ...
182 غزل شماره 182 حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند
حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند ... محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند ... ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید ... هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند ...
183 غزل شماره 183 دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند ... واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند ... بیخود از شعشعه پرتو ذاتم کردند ... باده از جام تجلی صفاتم دادند ...
184 غزل شماره 184 دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند
دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند ... گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند ... ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت ... با من راه نشین باده مستانه زدند ...
185 غزل شماره 185 نقدها را بود آیا که عیاری گیرند
نقدها را بود آیا که عیاری گیرند ... تا همه صومعه داران پی کاری گیرند ... مصلحت دید من آن است که یاران همه کار ... بگذارند و خم طره یاری گیرند ...
186 غزل شماره 186 گر می فروش حاجت رندان روا کند
گر می فروش حاجت رندان روا کند ... ایزد گنه ببخشد و دفع بلا کند ... ساقی به جام عدل بده باده تا گدا ... غیرت نیاورد که جهان پربلا کند ...
187 غزل شماره 187 دلا بسوز که سوز تو کارها بکند
دلا بسوز که سوز تو کارها بکند ... نیاز نیم شبی دفع صد بلا بکند ... عتاب یار پری چهره عاشقانه بکش ... که یک کرشمه تلافی صد جفا بکند ...
188 غزل شماره 188 مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند
مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند ... که اعتراض بر اسرار علم غیب کند ... کمال سر محبت ببین نه نقص گناه ... که هر که بی‌هنر افتد نظر به عیب کند ...
189 غزل شماره 189 طایر دولت اگر باز گذاری بکند
طایر دولت اگر باز گذاری بکند ... یار بازآید و با وصل قراری بکند ... دیده را دستگه در و گهر گر چه نماند ... بخورد خونی و تدبیر نثاری بکند ...
190 غزل شماره 190 کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند
کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند ... ببرد اجر دو صد بنده که آزاد کند ... قاصد منزل سلمی که سلامت بادش ... چه شود گر به سلامی دل ما شاد کند ...
191 غزل شماره 191 آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند
آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند ... بر جای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند ... اول به بانگ نای و نی آرد به دل پیغام وی ... وان گه به یک پیمانه می با من وفاداری کند ...
192 غزل شماره 192 سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند
سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند ... همدم گل نمی‌شود یاد سمن نمی‌کند ... دی گله‌ای ز طره‌اش کردم و از سر فسوس ... گفت که این سیاه کج گوش به من نمی‌کند ...
193 غزل شماره 193 در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند
در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند ... من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند ... عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی ... عشق داند که در این دایره سرگردانند ...
194 غزل شماره 194 سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند
سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند ... پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند ... به فتراک جفا دل‌ها چو بربندند بربندند ... ز زلف عنبرین جان‌ها چو بگشایند بفشانند ...
195 غزل شماره 195 غلام نرگس مست تو تاجدارانند
غلام نرگس مست تو تاجدارانند ... خراب باده لعل تو هوشیارانند ... تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز ... و گر نه عاشق و معشوق رازدارانند ...
196 غزل شماره 196 آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند ... آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند ... دردم نهفته به ز طبیبان مدعی ... باشد که از خزانه غیبم دوا کنند ...
197 غزل شماره 197 شاهدان گر دلبری زین سان کنند
شاهدان گر دلبری زین سان کنند ... زاهدان را رخنه در ایمان کنند ... هر کجا آن شاخ نرگس بشکفد ... گلرخانش دیده نرگسدان کنند ...
198 غزل شماره 198 گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند
گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند ... گفتا به چشم هر چه تو گویی چنان کنند ... گفتم خراج مصر طلب می‌کند لبت ... گفتا در این معامله کمتر زیان کنند ...
199 غزل شماره 199 واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند ... چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند ... مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس ... توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می‌کنند ...
200 غزل شماره 200 دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند
دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند ... پنهان خورید باده که تعزیر می‌کنند ... ناموس عشق و رونق عشاق می‌برند ... عیب جوان و سرزنش پیر می‌کنند ...
201 غزل شماره 201 شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند
شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند ... که زیرکان جهان از کمندشان نرهند ... من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه ... هزار شکر که یاران شهر بی‌گنهند ...
202 غزل شماره 202 بود آیا که در میکده‌ها بگشایند
بود آیا که در میکده‌ها بگشایند ... گره از کار فروبسته ما بگشایند ... اگر از بهر دل زاهد خودبین بستند ... دل قوی دار که از بهر خدا بگشایند ...
203 غزل شماره 203 سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود
سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود ... رونق میکده از درس و دعای ما بود ... نیکی پیر مغان بین که چو ما بدمستان ... هر چه کردیم به چشم کرمش زیبا بود ...
204 غزل شماره 204 یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود ... رقم مهر تو بر چهره ما پیدا بود ... یاد باد آن که چو چشمت به عتابم می‌کشت ... معجز عیسویت در لب شکرخا بود ...
205 غزل شماره 205 تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود
تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود ... سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود ... حلقه پیر مغان از ازلم در گوش است ... بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود ...
206 غزل شماره 206 پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود
پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود ... مهرورزی تو با ما شهره آفاق بود ... یاد باد آن صحبت شب‌ها که با نوشین لبان ... بحث سر عشق و ذکر حلقه عشاق بود ...
207 غزل شماره 207 یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود
یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود ... دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود ... راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک ... بر زبان بود مرا آن چه تو را در دل بود ...
208 غزل شماره 208 خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود
خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود ... گر تو بیداد کنی شرط مروت نبود ... ما جفا از تو ندیدیم و تو خود نپسندی ... آن چه در مذهب ارباب طریقت نبود ...
209 غزل شماره 209 قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود
قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود ... ور نه هیچ از دل بی‌رحم تو تقصیر نبود ... من دیوانه چو زلف تو رها می‌کردم ... هیچ لایقترم از حلقه زنجیر نبود ...
210 غزل شماره 210 دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود
دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود ... تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود ... دل که از ناوک مژگان تو در خون می‌گشت ... باز مشتاق کمانخانه ابروی تو بود ...
211 غزل شماره 211 دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود
دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود ... تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود ... رسم عاشق کشی و شیوه شهرآشوبی ... جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود ...
212 غزل شماره 212 یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود
یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود ... و از لب ساقی شرابم در مذاق افتاده بود ... از سر مستی دگر با شاهد عهد شباب ... رجعتی می‌خواستم لیکن طلاق افتاده بود ...
213 غزل شماره 213 گوهر مخزن اسرار همان است که بود
گوهر مخزن اسرار همان است که بود ... حقه مهر بدان مهر و نشان است که بود ... عاشقان زمره ارباب امانت باشند ... لاجرم چشم گهربار همان است که بود ...
214 غزل شماره 214 دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود
دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود ... تعبیر رفت و کار به دولت حواله بود ... چهل سال رنج و غصه کشیدیم و عاقبت ... تدبیر ما به دست شراب دوساله بود ...
215 غزل شماره 215 به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود
به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود ... که جوش شاهد و ساقی و شمع و مشعله بود ... حدیث عشق که از حرف و صوت مستغنیست ... به ناله دف و نی در خروش و ولوله بود ...
216 غزل شماره 216 آن یار کز او خانه ما جای پری بود
آن یار کز او خانه ما جای پری بود ... سر تا قدمش چون پری از عیب بری بود ... دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش ... بیچاره ندانست که یارش سفری بود ...
217 غزل شماره 217 مسلمانان مرا وقتی دلی بود
مسلمانان مرا وقتی دلی بود ... که با وی گفتمی گر مشکلی بود ... به گردابی چو می‌افتادم از غم ... به تدبیرش امید ساحلی بود ...
218 غزل شماره 218 در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود
در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود ... تا ابد جام مرادش همدم جانی بود ... من همان ساعت که از می خواستم شد توبه کار ... گفتم این شاخ ار دهد باری پشیمانی بود ...
219 غزل شماره 219 کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود
کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود ... بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود ... بنوش جام صبوحی به ناله دف و چنگ ... ببوس غبغب ساقی به نغمه نی و عود ...
220 غزل شماره 220 از دیده خون دل همه بر روی ما رود
از دیده خون دل همه بر روی ما رود ... بر روی ما ز دیده چه گویم چه‌ها رود ... ما در درون سینه هوایی نهفته‌ایم ... بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود ...
221 غزل شماره 221 چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود
چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود ... ور آشتی طلبم با سر عتاب رود ... چو ماه نو ره بیچارگان نظاره ... زند به گوشه ابرو و در نقاب رود ...
222 غزل شماره 222 از سر کوی تو هر کو به ملالت برود
از سر کوی تو هر کو به ملالت برود ... نرود کارش و آخر به خجالت برود ... کاروانی که بود بدرقه‌اش حفظ خدا ... به تجمل بنشیند به جلالت برود ...
223 غزل شماره 223 هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود
هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود ... هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود ... از دماغ من سرگشته خیال دهنت ... به جفای فلک و غصه دوران نرود ...
224 غزل شماره 224 خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود ... به هر درش که بخوانند بی‌خبر نرود ... طمع در آن لب شیرین نکردنم اولی ... ولی چگونه مگس از پی شکر نرود ...
225 غزل شماره 225 ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود
ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود ... وین بحث با ثلاثه غساله می‌رود ... می ده که نوعروس چمن حد حسن یافت ... کار این زمان ز صنعت دلاله می‌رود ...
226 غزل شماره 226 ترسم که اشک در غم ما پرده در شود
ترسم که اشک در غم ما پرده در شود ... وین راز سر به مهر به عالم سمر شود ... گویند سنگ لعل شود در مقام صبر ... آری شود ولیک به خون جگر شود ...
227 غزل شماره 227 گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود
گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود ... تا ریا ورزد و سالوس مسلمان نشود ... رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنر است ... حیوانی که ننوشد می و انسان نشود ...
228 غزل شماره 228 گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود
گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود ... پیش پایی به چراغ تو ببینم چه شود ... یا رب اندر کنف سایه آن سرو بلند ... گر من سوخته یک دم بنشینم چه شود ...
229 غزل شماره 229 بخت از دهان دوست نشانم نمی‌دهد
بخت از دهان دوست نشانم نمی‌دهد ... دولت خبر ز راز نهانم نمی‌دهد ... از بهر بوسه‌ای ز لبش جان همی‌دهم ... اینم همی‌ستاند و آنم نمی‌دهد ...
230 غزل شماره 230 اگر به باده مشکین دلم کشد شاید
اگر به باده مشکین دلم کشد شاید ... که بوی خیر ز زهد ریا نمی‌آید ... جهانیان همه گر منع من کنند از عشق ... من آن کنم که خداوندگار فرماید ...
231 غزل شماره 231 گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید
گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید ... گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید ... گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز ... گفتا ز خوبرویان این کار کمتر آید ...
232 غزل شماره 232 بر سر آنم که گر ز دست برآید
بر سر آنم که گر ز دست برآید ... دست به کاری زنم که غصه سر آید ... خلوت دل نیست جای صحبت اضداد ... دیو چو بیرون رود فرشته درآید ...
233 غزل شماره 233 دست از طلب ندارم تا کام من برآید
دست از طلب ندارم تا کام من برآید ... یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید ... بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر ... کز آتش درونم دود از کفن برآید ...
234 غزل شماره 234 چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید
چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید ... ز باغ عارض ساقی هزار لاله برآید ... نسیم در سر گل بشکند کلاله سنبل ... چو از میان چمن بوی آن کلاله برآید ...
235 غزل شماره 235 زهی خجسته زمانی که یار بازآید
زهی خجسته زمانی که یار بازآید ... به کام غمزدگان غمگسار بازآید ... به پیش خیل خیالش کشیدم ابلق چشم ... بدان امید که آن شهسوار بازآید ...
236 غزل شماره 236 اگر آن طایر قدسی ز درم بازآید
اگر آن طایر قدسی ز درم بازآید ... عمر بگذشته به پیرانه سرم بازآید ... دارم امید بر این اشک چو باران که دگر ... برق دولت که برفت از نظرم بازآید ...
237 غزل شماره 237 نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید
نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید ... فغان که بخت من از خواب در نمی‌آید ... صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش ... که آب زندگیم در نظر نمی‌آید ...
238 غزل شماره 238 جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید
جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید ... هلال عید در ابروی یار باید دید ... شکسته گشت چو پشت هلال قامت من ... کمان ابروی یارم چو وسمه بازکشید ...
239 غزل شماره 239 رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید ... وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید ... صفیر مرغ برآمد بط شراب کجاست ... فغان فتاد به بلبل نقاب گل که کشید ...
240 غزل شماره 240 ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید
ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید ... وجه می می‌خواهم و مطرب که می‌گوید رسید ... شاهدان در جلوه و من شرمسار کیسه‌ام ... بار عشق و مفلسی صعب است می‌باید کشید ...
241 غزل شماره 241 معاشران ز حریف شبانه یاد آرید
معاشران ز حریف شبانه یاد آرید ... حقوق بندگی مخلصانه یاد آرید ... به وقت سرخوشی از آه و ناله عشاق ... به صوت و نغمه چنگ و چغانه یاد آرید ...
242 غزل شماره 242 بیا که رایت منصور پادشاه رسید
بیا که رایت منصور پادشاه رسید ... نوید فتح و بشارت به مهر و ماه رسید ... جمال بخت ز روی ظفر نقاب انداخت ... کمال عدل به فریاد دادخواه رسید ...
243 غزل شماره 243 بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید
بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید ... از یار آشنا سخن آشنا شنید ... ای شاه حسن چشم به حال گدا فکن ... کاین گوش بس حکایت شاه و گدا شنید ...
244 غزل شماره 244 معاشران گره از زلف یار باز کنید
معاشران گره از زلف یار باز کنید ... شبی خوش است بدین قصه‌اش دراز کنید ... حضور خلوت انس است و دوستان جمعند ... و ان یکاد بخوانید و در فراز کنید ...
245 غزل شماره 245 الا ای طوطی گویای اسرار
الا ای طوطی گویای اسرار ... مبادا خالیت شکر ز منقار ... سرت سبز و دلت خوش باد جاوید ... که خوش نقشی نمودی از خط یار ...
246 غزل شماره 246 عید است و آخر گل و یاران در انتظار
عید است و آخر گل و یاران در انتظار ... ساقی به روی شاه ببین ماه و می بیار ... دل برگرفته بودم از ایام گل ولی ... کاری بکرد همت پاکان روزه دار ...
247 غزل شماره 247 صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار
صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار ... وز او به عاشق بی‌دل خبر دریغ مدار ... به شکر آن که شکفتی به کام بخت ای گل ... نسیم وصل ز مرغ سحر دریغ مدار ...
248 غزل شماره 248 ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر
ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر ... زار و بیمار غمم راحت جانی به من آر ... قلب بی‌حاصل ما را بزن اکسیر مراد ... یعنی از خاک در دوست نشانی به من آر ...
249 غزل شماره 249 ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار
ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار ... ببر اندوه دل و مژده دلدار بیار ... نکته‌ای روح فزا از دهن دوست بگو ... نامه‌ای خوش خبر از عالم اسرار بیار ...
250 غزل شماره 250 روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر
روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر ... خرمن سوختگان را همه گو باد ببر ... ما چو دادیم دل و دیده به طوفان بلا ... گو بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر ...
251 غزل شماره 251 شب وصل است و طی شد نامه هجر
شب وصل است و طی شد نامه هجر ... سلام فیه حتی مطلع الفجر ... دلا در عاشقی ثابت قدم باش ... که در این ره نباشد کار بی اجر ...
252 غزل شماره 252 گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر
گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر ... بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر ... خرم آن روز که با دیده گریان بروم ... تا زنم آب در میکده یک بار دگر ...
253 غزل شماره 253 ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر
ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر ... بازآ که ریخت بی گل رویت بهار عمر ... از دیده گر سرشک چو باران چکد رواست ... کاندر غمت چو برق بشد روزگار عمر ...
254 غزل شماره 254 دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور
دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور ... گلبانگ زد که چشم بد از روی گل به دور ... ای گلبشکر آن که تویی پادشاه حسن ... با بلبلان بی‌دل شیدا مکن غرور ...
255 غزل شماره 255 یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور
یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور ... کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور ... ای دل غمدیده حالت به شود دل بد مکن ... وین سر شوریده بازآید به سامان غم مخور ...
256 غزل شماره 256 نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر
نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر ... هر آن چه ناصح مشفق بگویدت بپذیر ... ز وصل روی جوانان تمتعی بردار ... که در کمینگه عمر است مکر عالم پیر ...
257 غزل شماره 257 روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر
روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر ... پیش شمع آتش پروا نه به جان گو درگیر ... در لب تشنه ما بین و مدار آب دریغ ... بر سر کشته خویش آی و ز خاکش برگیر ...
258 غزل شماره 258 هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز
هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز ... ز روی صدق و صفا گشته با دلم دمساز ... روندگان طریقت ره بلا سپرند ... رفیق عشق چه غم دارد از نشیب و فراز ...
259 غزل شماره 259 منم که دیده به دیدار دوست کردم باز
منم که دیده به دیدار دوست کردم باز ... چه شکر گویمت ای کارساز بنده نواز ... نیازمند بلا گو رخ از غبار مشوی ... که کیمیای مراد است خاک کوی نیاز ...
260 غزل شماره 260 ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز
ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز ... عشاق را به ناز تو هر لحظه صد نیاز ... فرخنده باد طلعت خوبت که در ازل ... ببریده‌اند بر قد سروت قبای ناز ...
261 غزل شماره 261 درآ که در دل خسته توان درآید باز
درآ که در دل خسته توان درآید باز ... بیا که در تن مرده روان درآید باز ... بیا که فرقت تو چشم من چنان در بست ... که فتح باب وصالت مگر گشاید باز ...
262 غزل شماره 262 حال خونین دلان که گوید باز
حال خونین دلان که گوید باز ... و از فلک خون خم که جوید باز ... شرمش از چشم می پرستان باد ... نرگس مست اگر بروید باز ...
263 غزل شماره 263 بیا و کشتی ما در شط شراب انداز
بیا و کشتی ما در شط شراب انداز ... خروش و ولوله در جان شیخ و شاب انداز ... مرا به کشتی باده درافکن ای ساقی ... که گفته‌اند نکویی کن و در آب انداز ...
264 غزل شماره 264 خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز
خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز ... پیشتر زان که شود کاسه سر خاک انداز ... عاقبت منزل ما وادی خاموشان است ... حالیا غلغله در گنبد افلاک انداز ...
265 غزل شماره 265 برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز
برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز ... بر امید جام لعلت دردی آشامم هنوز ... روز اول رفت دینم در سر زلفین تو ... تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز ...
266 غزل شماره 266 دلم رمیده لولی‌وشیست شورانگیز
دلم رمیده لولی‌وشیست شورانگیز ... دروغ وعده و قتال وضع و رنگ آمیز ... فدای پیرهن چاک ماه رویان باد ... هزار جامه تقوا و خرقه پرهیز ...
267 غزل شماره 267 ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس
ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس ... بوسه زن بر خاک آن وادی و مشکین کن نفس ... منزل سلمی که بادش هر دم از ما صد سلام ... پرصدای ساربانان بینی و بانگ جرس ...
268 غزل شماره 268 گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس
گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس ... زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس ... من و همصحبتی اهل ریا دورم باد ... از گرانان جهان رطل گران ما را بس ...
269 غزل شماره 269 دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس
دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس ... نسیم روضه شیراز پیک راهت بس ... دگر ز منزل جانان سفر مکن درویش ... که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس ...
270 غزل شماره 270 درد عشقی کشیده‌ام که مپرس
درد عشقی کشیده‌ام که مپرس ... زهر هجری چشیده‌ام که مپرس ... گشته‌ام در جهان و آخر کار ... دلبری برگزیده‌ام که مپرس ...
271 غزل شماره 271 دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس
دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس ... که چنان ز او شده‌ام بی سر و سامان که مپرس ... کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد ... که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس ...
272 غزل شماره 272 بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش
بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش ... وین سوخته را محرم اسرار نهان باش ... زان باده که در میکده عشق فروشند ... ما را دو سه ساغر بده و گو رمضان باش ...
273 غزل شماره 273 اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش
اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش ... حریف خانه و گرمابه و گلستان باش ... شکنج زلف پریشان به دست باد مده ... مگو که خاطر عشاق گو پریشان باش ...
274 غزل شماره 274 به دور لاله قدح گیر و بی‌ریا می‌باش
به دور لاله قدح گیر و بی‌ریا می‌باش ... به بوی گل نفسی همدم صبا می‌باش ... نگویمت که همه ساله می پرستی کن ... سه ماه می خور و نه ماه پارسا می‌باش ...
275 غزل شماره 275 صوفی گلی بچین و مرقع به خار بخش
صوفی گلی بچین و مرقع به خار بخش ... وین زهد خشک را به می خوشگوار بخش ... طامات و شطح در ره آهنگ چنگ نه ... تسبیح و طیلسان به می و میگسار بخش ...
276 غزل شماره 276 باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش
باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش ... بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش ... ای دل اندربند زلفش از پریشانی منال ... مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش ...
277 غزل شماره 277 فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش ... گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش ... دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند ... خواجه آن است که باشد غم خدمتگارش ...
278 غزل شماره 278 شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش
شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش ... که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش ... سماط دهر دون پرور ندارد شهد آسایش ... مذاق حرص و آز ای دل بشو از تلخ و از شورش ...
279 غزل شماره 279 خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش
خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش ... خداوندا نگه دار از زوالش ... ز رکن آباد ما صد لوحش الله ... که عمر خضر می‌بخشد زلالش ...
280 غزل شماره 280 چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش
چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش ... به هر شکسته که پیوست تازه شد جانش ... کجاست همنفسی تا به شرح عرضه دهم ... که دل چه می‌کشد از روزگار هجرانش ...
281 غزل شماره 281 یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش ... می‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش ... گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور ... دور باد آفت دور فلک از جان و تنش ...
282 غزل شماره 282 ببرد از من قرار و طاقت و هوش
ببرد از من قرار و طاقت و هوش ... بت سنگین دل سیمین بناگوش ... نگاری چابکی شنگی کلهدار ... ظریفی مه وشی ترکی قباپوش ...
283 غزل شماره 283 سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش
سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش ... که دور شاه شجاع است می دلیر بنوش ... شد آن که اهل نظر بر کناره می‌رفتند ... هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش ...
284 غزل شماره 284 هاتفی از گوشه میخانه دوش
هاتفی از گوشه میخانه دوش ... گفت ببخشند گنه می بنوش ... لطف الهی بکند کار خویش ... مژده رحمت برساند سروش ...
285 غزل شماره 285 در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش
در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش ... حافظ قرابه کش شد و مفتی پیاله نوش ... صوفی ز کنج صومعه با پای خم نشست ... تا دید محتسب که سبو می‌کشد به دوش ...
286 غزل شماره 286 دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش
دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش ... و از شما پنهان نشاید کرد سر می فروش ... گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع ... سخت می‌گردد جهان بر مردمان سختکوش ...
287 غزل شماره 287 ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش
ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش ... دلم از عشوه شیرین شکرخای تو خوش ... همچو گلبرگ طری هست وجود تو لطیف ... همچو سرو چمن خلد سراپای تو خوش ...
288 غزل شماره 288 کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش
کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش ... معاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش ... الا ای دولتی طالع که قدر وقت می‌دانی ... گوارا بادت این عشرت که داری روزگاری خوش ...
289 غزل شماره 289 مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش
مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش ... لیکنش مهر و وفا نیست خدایا بدهش ... دلبرم شاهد و طفل است و به بازی روزی ... بکشد زارم و در شرع نباشد گنهش ...
290 غزل شماره 290 دلم رمیده شد و غافلم من درویش
دلم رمیده شد و غافلم من درویش ... که آن شکاری سرگشته را چه آمد پیش ... چو بید بر سر ایمان خویش می‌لرزم ... که دل به دست کمان ابروییست کافرکیش ...
291 غزل شماره 291 ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش
ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش ... بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش ... از بس که دست می‌گزم و آه می‌کشم ... آتش زدم چو گل به تن لخت لخت خویش ...
292 غزل شماره 292 قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع
قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع ... که نیست با کسم از بهر مال و جاه نزاع ... شراب خانگیم بس می مغانه بیار ... حریف باده رسید ای رفیق توبه وداع ...
293 غزل شماره 293 بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع
بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع ... شمع خاور فکند بر همه اطراف شعاع ... برکشد آینه از جیب افق چرخ و در آن ... بنماید رخ گیتی به هزاران انواع ...
294 غزل شماره 294 در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع ... شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع ... روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم پرست ... بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع ...
295 غزل شماره 295 سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ
سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ ... که تا چو بلبل بی‌دل کنم علاج دماغ ... به جلوه گل سوری نگاه می‌کردم ... که بود در شب تیره به روشنی چو چراغ ...
296 غزل شماره 296 طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف
طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف ... گر بکشم زهی طرب ور بکشد زهی شرف ... طرف کرم ز کس نبست این دل پرامید من ... گر چه سخن همی‌برد قصه من به هر طرف ...
297 غزل شماره 297 زبان خامه ندارد سر بیان فراق
زبان خامه ندارد سر بیان فراق ... وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق ... دریغ مدت عمرم که بر امید وصال ... به سر رسید و نیامد به سر زمان فراق ...
298 غزل شماره 298 مقام امن و می بی‌غش و رفیق شفیق
مقام امن و می بی‌غش و رفیق شفیق ... گرت مدام میسر شود زهی توفیق ... جهان و کار جهان جمله هیچ بر هیچ است ... هزار بار من این نکته کرده‌ام تحقیق ...
299 غزل شماره 299 اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک
اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک ... از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک ... برو به هر چه تو داری بخور دریغ مخور ... که بی‌دریغ زند روزگار تیغ هلاک ...
300 غزل شماره 300 هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک
هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک ... گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک ... مرا امید وصال تو زنده می‌دارد ... و گر نه هر دمم از هجر توست بیم هلاک ...
301 غزل شماره 301 ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک
ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک ... حق نگه دار که من می‌روم الله معک ... تویی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس ... ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک ...
302 غزل شماره 302 خوش خبر باشی ای نسیم شمال
خوش خبر باشی ای نسیم شمال ... که به ما می‌رسد زمان وصال ... قصه العشق لا انفصام لها ... فصمت‌ها هنا لسان القال ...
303 غزل شماره 303 شممت روح وداد و شمت برق وصال
شممت روح وداد و شمت برق وصال ... بیا که بوی تو را میرم ای نسیم شمال ... احادیا بجمال الحبیب قف و انزل ... که نیست صبر جمیلم ز اشتیاق جمال ...
304 غزل شماره 304 دارای جهان نصرت دین خسرو کامل
دارای جهان نصرت دین خسرو کامل ... یحیی بن مظفر ملک عالم عادل ... ای درگه اسلام پناه تو گشاده ... بر روی زمین روزنه جان و در دل ...
305 غزل شماره 305 به وقت گل شدم از توبه شراب خجل
به وقت گل شدم از توبه شراب خجل ... که کس مباد ز کردار ناصواب خجل ... صلاح ما همه دام ره است و من زین بحث ... نیم ز شاهد و ساقی به هیچ باب خجل ...
306 غزل شماره 306 اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول
اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول ... رسد به دولت وصل تو کار من به اصول ... قرار برده ز من آن دو نرگس رعنا ... فراغ برده ز من آن دو جادوی مکحول ...
307 غزل شماره 307 هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل
هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل ... هر کو شنید گفتا لله در قائل ... تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول ... آخر بسوخت جانم در کسب این فضایل ...
308 غزل شماره 308 ای رخت چون خلد و لعلت سلسبیل
ای رخت چون خلد و لعلت سلسبیل ... سلسبیلت کرده جان و دل سبیل ... سبزپوشان خطت بر گرد لب ... همچو مورانند گرد سلسبیل ...
309 غزل شماره 309 عشقبازی و جوانی و شراب لعل فام
عشقبازی و جوانی و شراب لعل فام ... مجلس انس و حریف همدم و شرب مدام ... ساقی شکردهان و مطرب شیرین سخن ... همنشینی نیک کردار و ندیمی نیک نام ...
310 غزل شماره 310 مرحبا طایر فرخ پی فرخنده پیام
مرحبا طایر فرخ پی فرخنده پیام ... خیر مقدم چه خبر دوست کجا راه کدام ... یا رب این قافله را لطف ازل بدرقه باد ... که از او خصم به دام آمد و معشوقه به کام ...
311 غزل شماره 311 عاشق روی جوانی خوش نوخاسته‌ام
عاشق روی جوانی خوش نوخاسته‌ام ... و از خدا دولت این غم به دعا خواسته‌ام ... عاشق و رند و نظربازم و می‌گویم فاش ... تا بدانی که به چندین هنر آراسته‌ام ...
312 غزل شماره 312 بشری اذ السلامه حلت بذی سلم
بشری اذ السلامه حلت بذی سلم ... لله حمد معترف غایه النعم ... آن خوش خبر کجاست که این فتح مژده داد ... تا جان فشانمش چو زر و سیم در قدم ...
313 غزل شماره 313 بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم
بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم ... مشتاق بندگی و دعاگوی دولتم ... زان جا که فیض جام سعادت فروغ توست ... بیرون شدی نمای ز ظلمات حیرتم ...
314 غزل شماره 314 دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم
دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم ... لیکن از لطف لبت صورت جان می‌بستم ... عشق من با خط مشکین تو امروزی نیست ... دیرگاه است کز این جام هلالی مستم ...
315 غزل شماره 315 به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم
به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم ... بیا بگو که ز عشقت چه طرف بربستم ... اگر چه خرمن عمرم غم تو داد به باد ... به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم ...
316 غزل شماره 316 زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم ... ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم ... می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر ... سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم ...
317 غزل شماره 317 فاش می‌گویم و از گفته خود دلشادم
فاش می‌گویم و از گفته خود دلشادم ... بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم ... طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق ... که در این دامگه حادثه چون افتادم ...
318 غزل شماره 318 مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم
مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم ... تو را می‌بینم و میلم زیادت می‌شود هر دم ... به سامانم نمی‌پرسی نمی‌دانم چه سر داری ... به درمانم نمی‌کوشی نمی‌دانی مگر دردم ...
319 غزل شماره 319 سال‌ها پیروی مذهب رندان کردم
سال‌ها پیروی مذهب رندان کردم ... تا به فتوی خرد حرص به زندان کردم ... من به سرمنزل عنقا نه به خود بردم راه ... قطع این مرحله با مرغ سلیمان کردم ...
320 غزل شماره 320 دیشب به سیل اشک ره خواب می‌زدم
دیشب به سیل اشک ره خواب می‌زدم ... نقشی به یاد خط تو بر آب می‌زدم ... ابروی یار در نظر و خرقه سوخته ... جامی به یاد گوشه محراب می‌زدم ...
321 غزل شماره 321 هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم
هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم ... هر گه که یاد روی تو کردم جوان شدم ... شکر خدا که هر چه طلب کردم از خدا ... بر منتهای همت خود کامران شدم ...
322 غزل شماره 322 خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم
خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم ... به صورت تو نگاری ندیدم و نشنیدم ... اگر چه در طلبت همعنان باد شمالم ... به گرد سرو خرامان قامتت نرسیدم ...
323 غزل شماره 323 ز دست کوته خود زیر بارم
ز دست کوته خود زیر بارم ... که از بالابلندان شرمسارم ... مگر زنجیر مویی گیردم دست ... وگر نه سر به شیدایی برآرم ...
324 غزل شماره 324 گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم
گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم ... همچنان چشم گشاد از کرمش می‌دارم ... به طرب حمل مکن سرخی رویم که چو جام ... خون دل عکس برون می‌دهد از رخسارم ...
325 غزل شماره 325 گر دست دهد خاک کف پای نگارم
گر دست دهد خاک کف پای نگارم ... بر لوح بصر خط غباری بنگارم ... بر بوی کنار تو شدم غرق و امید است ... از موج سرشکم که رساند به کنارم ...
326 غزل شماره 326 در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم
در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم ... کز سر زلف و رخش نعل در آتش دارم ... عاشق و رندم و میخواره به آواز بلند ... وین همه منصب از آن حور پریوش دارم ...
327 غزل شماره 327 مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم
مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم ... هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم ... صفای خلوت خاطر از آن شمع چگل جویم ... فروغ چشم و نور دل از آن ماه ختن دارم ...
328 غزل شماره 328 من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم
من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم ... لطف‌ها می‌کنی ای خاک درت تاج سرم ... دلبرا بنده نوازیت که آموخت بگو ... که من این ظن به رقیبان تو هرگز نبرم ...
329 غزل شماره 329 جوزا سحر نهاد حمایل برابرم
جوزا سحر نهاد حمایل برابرم ... یعنی غلام شاهم و سوگند می‌خورم ... ساقی بیا که از مدد بخت کارساز ... کامی که خواستم ز خدا شد میسرم ...
330 غزل شماره 330 تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم
تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم ... تبسمی کن و جان بین که چون همی‌سپرم ... چنین که در دل من داغ زلف سرکش توست ... بنفشه زار شود تربتم چو درگذرم ...
331 غزل شماره 331 به تیغم گر کشد دستش نگیرم
به تیغم گر کشد دستش نگیرم ... وگر تیرم زند منت پذیرم ... کمان ابرویت را گو بزن تیر ... که پیش دست و بازویت بمیرم ...
332 غزل شماره 332 مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم
مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم ... که پیش چشم بیمارت بمیرم ... نصاب حسن در حد کمال است ... زکاتم ده که مسکین و فقیرم ...
333 غزل شماره 333 نماز شام غریبان چو گریه آغازم
نماز شام غریبان چو گریه آغازم ... به مویه‌های غریبانه قصه پردازم ... به یاد یار و دیار آن چنان بگریم زار ... که از جهان ره و رسم سفر براندازم ...
334 غزل شماره 334 گر دست رسد در سر زلفین تو بازم
گر دست رسد در سر زلفین تو بازم ... چون گوی چه سرها که به چوگان تو بازم ... زلف تو مرا عمر دراز است ولی نیست ... در دست سر مویی از آن عمر درازم ...
335 غزل شماره 335 در خرابات مغان گر گذر افتد بازم
در خرابات مغان گر گذر افتد بازم ... حاصل خرقه و سجاده روان دربازم ... حلقه توبه گر امروز چو زهاد زنم ... خازن میکده فردا نکند در بازم ...
336 غزل شماره 336 مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم
مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم ... طایر قدسم و از دام جهان برخیزم ... به ولای تو که گر بنده خویشم خوانی ... از سر خواجگی کون و مکان برخیزم ...
337 غزل شماره 337 چرا نه در پی عزم دیار خود باشم
چرا نه در پی عزم دیار خود باشم ... چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم ... غم غریبی و غربت چو بر نمی‌تابم ... به شهر خود روم و شهریار خود باشم ...
338 غزل شماره 338 من دوستدار روی خوش و موی دلکشم
من دوستدار روی خوش و موی دلکشم ... مدهوش چشم مست و می صاف بی‌غشم ... گفتی ز سر عهد ازل یک سخن بگو ... آن گه بگویمت که دو پیمانه درکشم ...
339 غزل شماره 339 خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم
خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم ... دل از پی نظر آید به سوی روزن چشم ... سزای تکیه گهت منظری نمی‌بینم ... منم ز عالم و این گوشه معین چشم ...
340 غزل شماره 340 من که از آتش دل چون خم می در جوشم
من که از آتش دل چون خم می در جوشم ... مهر بر لب زده خون می‌خورم و خاموشم ... قصد جان است طمع در لب جانان کردن ... تو مرا بین که در این کار به جان می‌کوشم ...
341 غزل شماره 341 گر من از سرزنش مدعیان اندیشم
گر من از سرزنش مدعیان اندیشم ... شیوه مستی و رندی نرود از پیشم ... زهد رندان نوآموخته راهی بدهیست ... من که بدنام جهانم چه صلاح اندیشم ...
342 غزل شماره 342 حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم
حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم ... خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم ... چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست ... روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم ...
343 غزل شماره 343 چل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم
چل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم ... کز چاکران پیر مغان کمترین منم ... هرگز به یمن عاطفت پیر می فروش ... ساغر تهی نشد ز می صاف روشنم ...
344 غزل شماره 344 عمریست تا من در طلب هر روز گامی می‌زنم
عمریست تا من در طلب هر روز گامی می‌زنم ... دست شفاعت هر زمان در نیک نامی می‌زنم ... بی ماه مهرافروز خود تا بگذرانم روز خود ... دامی به راهی می‌نهم مرغی به دامی می‌زنم ...
345 غزل شماره 345 بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم
بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم ... زلف سنبل چه کشم عارض سوسن چه کنم ... آه کز طعنه بدخواه ندیدم رویت ... نیست چون آینه‌ام روی ز آهن چه کنم ...
346 غزل شماره 346 من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم
من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم ... محتسب داند که من این کارها کمتر کنم ... من که عیب توبه کاران کرده باشم بارها ... توبه از می وقت گل دیوانه باشم گر کنم ...
347 غزل شماره 347 صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم
صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم ... تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم ... دل دیوانه از آن شد که نصیحت شنود ... مگرش هم ز سر زلف تو زنجیر کنم ...
348 غزل شماره 348 دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم ... و اندر این کار دل خویش به دریا فکنم ... از دل تنگ گنهکار برآرم آهی ... کآتش اندر گنه آدم و حوا فکنم ...
349 غزل شماره 349 دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم
دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم ... گفت کو زنجیر تا تدبیر این مجنون کنم ... قامتش را سرو گفتم سر کشید از من به خشم ... دوستان از راست می‌رنجد نگارم چون کنم ...
350 غزل شماره 350 به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم ... بهار توبه شکن می‌رسد چه چاره کنم ... سخن درست بگویم نمی‌توانم دید ... که می خورند حریفان و من نظاره کنم ...
351 غزل شماره 351 حاشا که من به موسم گل ترک می کنم
حاشا که من به موسم گل ترک می کنم ... من لاف عقل می‌زنم این کار کی کنم ... مطرب کجاست تا همه محصول زهد و علم ... در کار چنگ و بربط و آواز نی کنم ...
352 غزل شماره 352 روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم
روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم ... در لباس فقر کار اهل دولت می‌کنم ... تا کی اندر دام وصل آرم تذروی خوش خرام ... در کمینم و انتظار وقت فرصت می‌کنم ...
353 غزل شماره 353 من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم
من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم ... صد بار توبه کردم و دیگر نمی‌کنم ... باغ بهشت و سایه طوبی و قصر و حور ... با خاک کوی دوست برابر نمی‌کنم ...
354 غزل شماره 354 به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم ... بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم ... الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد ... مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم ...
355 غزل شماره 355 حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم
حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم ... که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم ... جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم ... یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم ...
356 غزل شماره 356 گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم
گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم ... ز جام وصل می‌نوشم ز باغ عیش گل چینم ... شراب تلخ صوفی سوز بنیادم بخواهد برد ... لبم بر لب نه ای ساقی و بستان جان شیرینم ...
357 غزل شماره 357 در خرابات مغان نور خدا می‌بینم
در خرابات مغان نور خدا می‌بینم ... این عجب بین که چه نوری ز کجا می‌بینم ... جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو ... خانه می‌بینی و من خانه خدا می‌بینم ...
358 غزل شماره 358 غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم
غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم ... دواش جز می چون ارغوان نمی‌بینم ... به ترک خدمت پیر مغان نخواهم گفت ... چرا که مصلحت خود در آن نمی‌بینم ...
359 غزل شماره 359 خرم آن روز کز این منزل ویران بروم
خرم آن روز کز این منزل ویران بروم ... راحت جان طلبم و از پی جانان بروم ... گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب ... من به بوی سر آن زلف پریشان بروم ...
360 غزل شماره 360 گر از این منزل ویران به سوی خانه روم
گر از این منزل ویران به سوی خانه روم ... دگر آن جا که روم عاقل و فرزانه روم ... زین سفر گر به سلامت به وطن بازرسم ... نذر کردم که هم از راه به میخانه روم ...
361 غزل شماره 361 آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم
آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم ... خاک می‌بوسم و عذر قدمش می‌خواهم ... من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا ... بنده معتقد و چاکر دولتخواهم ...
362 غزل شماره 362 دیدار شد میسر و بوس و کنار هم
دیدار شد میسر و بوس و کنار هم ... از بخت شکر دارم و از روزگار هم ... زاهد برو که طالع اگر طالع من است ... جامم به دست باشد و زلف نگار هم ...
363 غزل شماره 363 دردم از یار است و درمان نیز هم
دردم از یار است و درمان نیز هم ... دل فدای او شد و جان نیز هم ... این که می‌گویند آن خوشتر ز حسن ... یار ما این دارد و آن نیز هم ...
364 غزل شماره 364 ما بی غمان مست دل از دست داده‌ایم
ما بی غمان مست دل از دست داده‌ایم ... همراز عشق و همنفس جام باده‌ایم ... بر ما بسی کمان ملامت کشیده‌اند ... تا کار خود ز ابروی جانان گشاده‌ایم ...
365 غزل شماره 365 عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم
عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم ... روی و ریای خلق به یک سو نهاده‌ایم ... طاق و رواق مدرسه و قال و قیل علم ... در راه جام و ساقی مه رو نهاده‌ایم ...
366 غزل شماره 366 ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم
ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم ... از بد حادثه این جا به پناه آمده‌ایم ... ره رو منزل عشقیم و ز سرحد عدم ... تا به اقلیم وجود این همه راه آمده‌ایم ...
367 غزل شماره 367 فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم
فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم ... که حرام است می آن جا که نه یار است ندیم ... چاک خواهم زدن این دلق ریایی چه کنم ... روح را صحبت ناجنس عذابیست الیم ...
368 غزل شماره 368 خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم
خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم ... به ره دوست نشینیم و مرادی طلبیم ... زاد راه حرم وصل نداریم مگر ... به گدایی ز در میکده زادی طلبیم ...
369 غزل شماره 369 ما ز یاران چشم یاری داشتیم
ما ز یاران چشم یاری داشتیم ... خود غلط بود آن چه ما پنداشتیم ... تا درخت دوستی برگی دهد ... حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم ...
370 غزل شماره 370 صلاح از ما چه می‌جویی که مستان را صلا گفتیم
صلاح از ما چه می‌جویی که مستان را صلا گفتیم ... به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتیم ... در میخانه‌ام بگشا که هیچ از خانقه نگشود ... گرت باور بود ور نه سخن این بود و ما گفتیم ...
371 غزل شماره 371 ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
ما درس سحر در ره میخانه نهادیم ... محصول دعا در ره جانانه نهادیم ... در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش ... این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم ...
372 غزل شماره 372 بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم
بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم ... کز بهر جرعه‌ای همه محتاج این دریم ... روز نخست چون دم رندی زدیم و عشق ... شرط آن بود که جز ره آن شیوه نسپریم ...
373 غزل شماره 373 خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم
خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم ... شطح و طامات به بازار خرافات بریم ... سوی رندان قلندر به ره آورد سفر ... دلق بسطامی و سجاده طامات بریم ...
374 غزل شماره 374 بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم ... فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم ... اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد ... من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم ...
375 غزل شماره 375 صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم ... وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم ... نذر و فتوح صومعه در وجه می‌نهیم ... دلق ریا به آب خرابات برکشیم ...
376 غزل شماره 376 دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم ... سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم ... نیست در کس کرم و وقت طرب می‌گذرد ... چاره آن است که سجاده به می بفروشیم ...
377 غزل شماره 377 ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم
ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم ... غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم ... دل بیمار شد از دست رفیقان مددی ... تا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم ...
378 غزل شماره 378 ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم
ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم ... جامه کس سیه و دلق خود ازرق نکنیم ... عیب درویش و توانگر به کم و بیش بد است ... کار بد مصلحت آن است که مطلق نکنیم ...
379 غزل شماره 379 سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم
سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم ... که من نسیم حیات از پیاله می‌جویم ... عبوس زهد به وجه خمار ننشیند ... مرید خرقه دردی کشان خوش خویم ...
380 غزل شماره 380 بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم
بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم ... که من دلشده این ره نه به خود می‌پویم ... در پس آینه طوطی صفتم داشته‌اند ... آن چه استاد ازل گفت بگو می‌گویم ...
381 غزل شماره 381 گر چه ما بندگان پادشهیم
گر چه ما بندگان پادشهیم ... پادشاهان ملک صبحگهیم ... گنج در آستین و کیسه تهی ... جام گیتی نما و خاک رهیم ...
382 غزل شماره 382 فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان
فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان ... لب بگشا که می‌دهد لعل لبت به مرده جان ... آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می‌رود ... گو نفسی که روح را می‌کنم از پی اش روان ...
383 غزل شماره 383 چندان که گفتم غم با طبیبان
چندان که گفتم غم با طبیبان ... درمان نکردند مسکین غریبان ... آن گل که هر دم در دست بادیست ... گو شرم بادش از عندلیبان ...
384 غزل شماره 384 می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان
می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان ... هجران بلای ما شد یا رب بلا بگردان ... مه جلوه می‌نماید بر سبز خنگ گردون ... تا او به سر درآید بر رخش پا بگردان ...
385 غزل شماره 385 یا رب آن آهوی مشکین به ختن بازرسان
یا رب آن آهوی مشکین به ختن بازرسان ... وان سهی سرو خرامان به چمن بازرسان ... دل آزرده ما را به نسیمی بنواز ... یعنی آن جان ز تن رفته به تن بازرسان ...
386 غزل شماره 386 خدا را کم نشین با خرقه پوشان
خدا را کم نشین با خرقه پوشان ... رخ از رندان بی‌سامان مپوشان ... در این خرقه بسی آلودگی هست ... خوشا وقت قبای می فروشان ...
387 غزل شماره 387 شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان
شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان ... که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان ... مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت ... گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان ...
388 غزل شماره 388 بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکن
بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکن ... به شادی رخ گل بیخ غم ز دل برکن ... رسید باد صبا غنچه در هواداری ... ز خود برون شد و بر خود درید پیراهن ...
389 غزل شماره 389 چو گل هر دم به بویت جامه در تن
چو گل هر دم به بویت جامه در تن ... کنم چاک از گریبان تا به دامن ... تنت را دید گل گویی که در باغ ... چو مستان جامه را بدرید بر تن ...
390 غزل شماره 390 افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن
افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن ... مقدمش یا رب مبارک باد بر سرو و سمن ... خوش به جای خویشتن بود این نشست خسروی ... تا نشیند هر کسی اکنون به جای خویشتن ...
391 غزل شماره 391 خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن
خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن ... تا ببینم که سرانجام چه خواهد بودن ... غم دل چند توان خورد که ایام نماند ... گو نه دل باش و نه ایام چه خواهد بودن ...
392 غزل شماره 392 دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن
دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن ... در کوی او گدایی بر خسروی گزیدن ... از جان طمع بریدن آسان بود ولیکن ... از دوستان جانی مشکل توان بریدن ...
393 غزل شماره 393 منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن ... منم که دیده نیالودم به بد دیدن ... وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم ... که در طریقت ما کافریست رنجیدن ...
394 غزل شماره 394 ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن
ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن ... خال و خط تو مرکز حسن و مدار حسن ... در چشم پرخمار تو پنهان فسون سحر ... در زلف بی‌قرار تو پیدا قرار حسن ...
395 غزل شماره 395 گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن
گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن ... یعنی که رخ بپوش و جهانی خراب کن ... بفشان عرق ز چهره و اطراف باغ را ... چون شیشه‌های دیده ما پرگلاب کن ...
396 غزل شماره 396 صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن
صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن ... دور فلک درنگ ندارد شتاب کن ... زان پیشتر که عالم فانی شود خراب ... ما را ز جام باده گلگون خراب کن ...
397 غزل شماره 397 ز در درآ و شبستان ما منور کن
ز در درآ و شبستان ما منور کن ... هوای مجلس روحانیان معطر کن ... اگر فقیه نصیحت کند که عشق مباز ... پیاله‌ای بدهش گو دماغ را تر کن ...
398 غزل شماره 398 ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
ای نور چشم من سخنی هست گوش کن ... چون ساغرت پر است بنوشان و نوش کن ... در راه عشق وسوسه اهرمن بسیست ... پیش آی و گوش دل به پیام سروش کن ...
399 غزل شماره 399 کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن
کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن ... به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن ... به باد ده سر و دستار عالمی یعنی ... کلاه گوشه به آیین سروری بشکن ...
400 غزل شماره 400 بالابلند عشوه گر نقش باز من
بالابلند عشوه گر نقش باز من ... کوتاه کرد قصه زهد دراز من ... دیدی دلا که آخر پیری و زهد و علم ... با من چه کرد دیده معشوقه باز من ...
401 غزل شماره 401 چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من
چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من ... ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من ... روی رنگین را به هر کس می‌نماید همچو گل ... ور بگویم بازپوشان بازپوشاند ز من ...
402 غزل شماره 402 نکته‌ای دلکش بگویم خال آن مه رو ببین
نکته‌ای دلکش بگویم خال آن مه رو ببین ... عقل و جان را بسته زنجیر آن گیسو ببین ... عیب دل کردم که وحشی وضع و هرجایی مباش ... گفت چشم شیرگیر و غنج آن آهو ببین ...
403 غزل شماره 403 شراب لعل کش و روی مه جبینان بین
شراب لعل کش و روی مه جبینان بین ... خلاف مذهب آنان جمال اینان بین ... به زیر دلق ملمع کمندها دارند ... درازدستی این کوته آستینان بین ...
404 غزل شماره 404 می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این
می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این ... بر در میکده می کن گذری بهتر از این ... در حق من لبت این لطف که می‌فرماید ... سخت خوب است ولیکن قدری بهتر از این ...
405 غزل شماره 405 به جان پیر خرابات و حق صحبت او
به جان پیر خرابات و حق صحبت او ... که نیست در سر من جز هوای خدمت او ... بهشت اگر چه نه جای گناهکاران است ... بیار باده که مستظهرم به همت او ...
406 غزل شماره 406 گفتا برون شدی به تماشای ماه نو
گفتا برون شدی به تماشای ماه نو ... از ماه ابروان منت شرم باد رو ... عمریست تا دلت ز اسیران زلف ماست ... غافل ز حفظ جانب یاران خود مشو ...
407 غزل شماره 407 مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو ... یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو ... گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید ... گفت با این همه از سابقه نومید مشو ...
408 غزل شماره 408 ای آفتاب آینه دار جمال تو
ای آفتاب آینه دار جمال تو ... مشک سیاه مجمره گردان خال تو ... صحن سرای دیده بشستم ولی چه سود ... کاین گوشه نیست درخور خیل خیال تو ...
409 غزل شماره 409 ای خونبهای نافه چین خاک راه تو
ای خونبهای نافه چین خاک راه تو ... خورشید سایه پرور طرف کلاه تو ... نرگس کرشمه می‌برد از حد برون خرام ... ای من فدای شیوه چشم سیاه تو ...
410 غزل شماره 410 ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو
ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو ... زینت تاج و نگین از گوهر والای تو ... آفتاب فتح را هر دم طلوعی می‌دهد ... از کلاه خسروی رخسار مه سیمای تو ...
411 غزل شماره 411 تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو
تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو ... پرده غنچه می‌درد خنده دلگشای تو ... ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز ... کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو ...
412 غزل شماره 412 مرا چشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو
مرا چشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو ... جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم و از آن ابرو ... غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی ... نگارین گلشنش روی است و مشکین سایبان ابرو ...
413 غزل شماره 413 خط عذار یار که بگرفت ماه از او
خط عذار یار که بگرفت ماه از او ... خوش حلقه‌ایست لیک به در نیست راه از او ... ابروی دوست گوشه محراب دولت است ... آن جا بمال چهره و حاجت بخواه از او ...
414 غزل شماره 414 گلبن عیش می‌دمد ساقی گلعذار کو
گلبن عیش می‌دمد ساقی گلعذار کو ... باد بهار می‌وزد باده خوشگوار کو ... هر گل نو ز گلرخی یاد همی‌کند ولی ... گوش سخن شنو کجا دیده اعتبار کو ...
415 غزل شماره 415 ای پیک راستان خبر یار ما بگو
ای پیک راستان خبر یار ما بگو ... احوال گل به بلبل دستان سرا بگو ... ما محرمان خلوت انسیم غم مخور ... با یار آشنا سخن آشنا بگو ...
416 غزل شماره 416 خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دلخواه
خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دلخواه ... که در هوای تو برخاست بامداد پگاه ... دلیل راه شو ای طایر خجسته لقا ... که دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه ...
417 غزل شماره 417 عیشم مدام است از لعل دلخواه
عیشم مدام است از لعل دلخواه ... کارم به کام است الحمدلله ... ای بخت سرکش تنگش به بر کش ... گه جام زر کش گه لعل دلخواه ...
418 غزل شماره 418 گر تیغ بارد در کوی آن ماه
گر تیغ بارد در کوی آن ماه ... گردن نهادیم الحکم لله ... آیین تقوا ما نیز دانیم ... لیکن چه چاره با بخت گمراه ...
419 غزل شماره 419 وصال او ز عمر جاودان به
وصال او ز عمر جاودان به ... خداوندا مرا آن ده که آن به ... به شمشیرم زد و با کس نگفتم ... که راز دوست از دشمن نهان به ...
420 غزل شماره 420 ناگهان پرده برانداخته‌ای یعنی چه
ناگهان پرده برانداخته‌ای یعنی چه ... مست از خانه برون تاخته‌ای یعنی چه ... زلف در دست صبا گوش به فرمان رقیب ... این چنین با همه درساخته‌ای یعنی چه ...
421 غزل شماره 421 در سرای مغان رفته بود و آب زده
در سرای مغان رفته بود و آب زده ... نشسته پیر و صلایی به شیخ و شاب زده ... سبوکشان همه در بندگیش بسته کمر ... ولی ز ترک کله چتر بر سحاب زده ...
422 غزل شماره 422 ای که با سلسله زلف دراز آمده‌ای
ای که با سلسله زلف دراز آمده‌ای ... فرصتت باد که دیوانه نواز آمده‌ای ... ساعتی ناز مفرما و بگردان عادت ... چون به پرسیدن ارباب نیاز آمده‌ای ...
423 غزل شماره 423 دوش رفتم به در میکده خواب آلوده
دوش رفتم به در میکده خواب آلوده ... خرقه تردامن و سجاده شراب آلوده ... آمد افسوس کنان مغبچه باده فروش ... گفت بیدار شو ای ره رو خواب آلوده ...
424 غزل شماره 424 از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای ... آرام جان و مونس قلب رمیده‌ای ... از دامن تو دست ندارند عاشقان ... پیراهن صبوری ایشان دریده‌ای ...
425 غزل شماره 425 دامن کشان همی‌شد در شرب زرکشیده
دامن کشان همی‌شد در شرب زرکشیده ... صد ماه رو ز رشکش جیب قصب دریده ... از تاب آتش می بر گرد عارضش خوی ... چون قطره‌های شبنم بر برگ گل چکیده ...
426 غزل شماره 426 از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه
از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه ... انی رایت دهرا من هجرک القیامه ... دارم من از فراقش در دیده صد علامت ... لیست دموع عینی هذا لنا العلامه ...
427 غزل شماره 427 چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
چراغ روی تو را شمع گشت پروانه ... مرا ز حال تو با حال خویش پروا نه ... خرد که قید مجانین عشق می‌فرمود ... به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه ...
428 غزل شماره 428 سحرگاهان که مخمور شبانه
سحرگاهان که مخمور شبانه ... گرفتم باده با چنگ و چغانه ... نهادم عقل را ره توشه از می ... ز شهر هستیش کردم روانه ...
429 غزل شماره 429 ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می
ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می ... طامات تا به چند و خرافات تا به کی ... بگذر ز کبر و ناز که دیده‌ست روزگار ... چین قبای قیصر و طرف کلاه کی ...
430 غزل شماره 430 به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می
به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می ... علاج کی کنمت آخرالدواء الکی ... ذخیره‌ای بنه از رنگ و بوی فصل بهار ... که می‌رسند ز پی رهزنان بهمن و دی ...
431 غزل شماره 431 لبش می‌بوسم و در می‌کشم می
لبش می‌بوسم و در می‌کشم می ... به آب زندگانی برده‌ام پی ... نه رازش می‌توانم گفت با کس ... نه کس را می‌توانم دید با وی ...
432 غزل شماره 432 مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی
مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی ... پر کن قدح که بی می مجلس ندارد آبی ... وصف رخ چو ماهش در پرده راست ناید ... مطرب بزن نوایی ساقی بده شرابی ...
433 غزل شماره 433 ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی ... لطف کردی سایه‌ای بر آفتاب انداختی ... تا چه خواهد کرد با ما آب و رنگ عارضت ... حالیا نیرنگ نقشی خوش بر آب انداختی ...
434 غزل شماره 434 ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی
ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی ... وان گه برو که رستی از نیستی و هستی ... گر جان به تن ببینی مشغول کار او شو ... هر قبله‌ای که بینی بهتر ز خودپرستی ...
435 غزل شماره 435 با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی
با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی ... تا بی‌خبر بمیرد در درد خودپرستی ... عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آید ... ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی ...
436 غزل شماره 436 آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتی
آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتی ... گردون ورق هستی ما درننوشتی ... هر چند که هجران ثمر وصل برآرد ... دهقان جهان کاش که این تخم نکشتی ...
437 غزل شماره 437 ای قصه بهشت ز کویت حکایتی
ای قصه بهشت ز کویت حکایتی ... شرح جمال حور ز رویت روایتی ... انفاس عیسی از لب لعلت لطیفه‌ای ... آب خضر ز نوش لبانت کنایتی ...
438 غزل شماره 438 سبت سلمی بصدغیها فوادی
سبت سلمی بصدغیها فوادی ... و روحی کل یوم لی ینادی ... نگارا بر من بی‌دل ببخشای ... و واصلنی علی رغم الاعادی ...
439 غزل شماره 439 دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی
دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی ... کز عکس روی او شب هجران سر آمدی ... تعبیر رفت یار سفرکرده می‌رسد ... ای کاج هر چه زودتر از در درآمدی ...
440 غزل شماره 440 سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی
سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی ... خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی ... دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است ... بدین راه و روش می‌رو که با دلدار پیوندی ...
441 غزل شماره 441 چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی
چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی ... که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی ... بگفتمی که چه ارزد نسیم طره دوست ... گرم به هر سر مویی هزار جان بودی ...
442 غزل شماره 442 به جان او که گرم دسترس به جان بودی
به جان او که گرم دسترس به جان بودی ... کمینه پیشکش بندگانش آن بودی ... بگفتمی که بها چیست خاک پایش را ... اگر حیات گران مایه جاودان بودی ...
443 غزل شماره 443 چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری
چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری ... خورد ز غیرت روی تو هر گلی خاری ... ز کفر زلف تو هر حلقه‌ای و آشوبی ... ز سحر چشم تو هر گوشه‌ای و بیماری ...
444 غزل شماره 444 شهریست پرظریفان و از هر طرف نگاری
شهریست پرظریفان و از هر طرف نگاری ... یاران صلای عشق است گر می‌کنید کاری ... چشم فلک نبیند زین طرفه‌تر جوانی ... در دست کس نیفتد زین خوبتر نگاری ...
445 غزل شماره 445 تو را که هر چه مراد است در جهان داری
تو را که هر چه مراد است در جهان داری ... چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری ... بخواه جان و دل از بنده و روان بستان ... که حکم بر سر آزادگان روان داری ...
446 غزل شماره 446 صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری ... به یادگار بمانی که بوی او داری ... دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست ... توان به دست تو دادن گرش نکو داری ...
447 غزل شماره 447 بیا با ما مورز این کینه داری
بیا با ما مورز این کینه داری ... که حق صحبت دیرینه داری ... نصیحت گوش کن کاین در بسی به ... از آن گوهر که در گنجینه داری ...
448 غزل شماره 448 ای که در کوی خرابات مقامی داری
ای که در کوی خرابات مقامی داری ... جم وقت خودی ار دست به جامی داری ... ای که با زلف و رخ یار گذاری شب و روز ... فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری ...
449 غزل شماره 449 ای که مهجوری عشاق روا می‌داری
ای که مهجوری عشاق روا می‌داری ... عاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری ... تشنه بادیه را هم به زلالی دریاب ... به امیدی که در این ره به خدا می‌داری ...
450 غزل شماره 450 روزگاریست که ما را نگران می‌داری
روزگاریست که ما را نگران می‌داری ... مخلصان را نه به وضع دگران می‌داری ... گوشه چشم رضایی به منت باز نشد ... این چنین عزت صاحب نظران می‌داری ...
451 غزل شماره 451 خوش کرد یاوری فلکت روز داوری
خوش کرد یاوری فلکت روز داوری ... تا شکر چون کنی و چه شکرانه آوری ... آن کس که اوفتاد خدایش گرفت دست ... گو بر تو باد تا غم افتادگان خوری ...
452 غزل شماره 452 طفیل هستی عشقند آدمی و پری
طفیل هستی عشقند آدمی و پری ... ارادتی بنما تا سعادتی ببری ... بکوش خواجه و از عشق بی‌نصیب مباش ... که بنده را نخرد کس به عیب بی‌هنری ...
453 غزل شماره 453 ای که دایم به خویش مغروری
ای که دایم به خویش مغروری ... گر تو را عشق نیست معذوری ... گرد دیوانگان عشق مگرد ... که به عقل عقیله مشهوری ...
454 غزل شماره 454 ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی
ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی ... از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی ... چو گل گر خرده‌ای داری خدا را صرف عشرت کن ... که قارون را غلط‌ها داد سودای زراندوزی ...
455 غزل شماره 455 عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی
عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی ... ای پسر جام می‌ام ده که به پیری برسی ... چه شکرهاست در این شهر که قانع شده‌اند ... شاهبازان طریقت به مقام مگسی ...
456 غزل شماره 456 نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی
نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی ... که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی ... من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش ... که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی ...
457 غزل شماره 457 هزار جهد بکردم که یار من باشی
هزار جهد بکردم که یار من باشی ... مرادبخش دل بی‌قرار من باشی ... چراغ دیده شب زنده دار من گردی ... انیس خاطر امیدوار من باشی ...
458 غزل شماره 458 ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی ... بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی ... در مقامی که صدارت به فقیران بخشند ... چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی ...
459 غزل شماره 459 زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی
زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی ... خط بر صحیفه گل و گلزار می‌کشی ... اشک حرم نشین نهانخانه مرا ... زان سوی هفت پرده به بازار می‌کشی ...
460 غزل شماره 460 سلیمی منذ حلت بالعراق
سلیمی منذ حلت بالعراق ... الاقی من نواها ما الاقی ... الا ای ساروان منزل دوست ... الی رکبانکم طال اشتیاقی ...
461 غزل شماره 461 کتبت قصه شوقی و مدمعی باکی
کتبت قصه شوقی و مدمعی باکی ... بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی ... بسا که گفته‌ام از شوق با دو دیده خود ... ایا منازل سلمی فاین سلماک ...
462 غزل شماره 462 یا مبسما یحاکی درجا من اللالی
یا مبسما یحاکی درجا من اللالی ... یا رب چه درخور آمد گردش خط هلالی ... حالی خیال وصلت خوش می‌دهد فریبم ... تا خود چه نقش بازد این صورت خیالی ...
463 غزل شماره 463 سلام الله ما کر اللیالی
سلام الله ما کر اللیالی ... و جاوبت المثانی و المثالی ... علی وادی الاراک و من علیها ... و دار باللوی فوق الرمال ...
464 غزل شماره 464 بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی
بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی ... خوش باش زان که نبود این هر دو را زوالی ... در وهم می‌نگنجد کاندر تصور عقل ... آید به هیچ معنی زین خوبتر مثالی ...
465 غزل شماره 465 رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی
رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی ... آمد به گوش ناگهم آواز بلبلی ... مسکین چو من به عشق گلی گشته مبتلا ... و اندر چمن فکنده ز فریاد غلغلی ...
466 غزل شماره 466 این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی
این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی ... وین دفتر بی‌معنی غرق می ناب اولی ... چون عمر تبه کردم چندان که نگه کردم ... در کنج خراباتی افتاده خراب اولی ...
467 غزل شماره 467 زان می عشق کز او پخته شود هر خامی
زان می عشق کز او پخته شود هر خامی ... گر چه ماه رمضان است بیاور جامی ... روزها رفت که دست من مسکین نگرفت ... زلف شمشادقدی ساعد سیم اندامی ...
468 غزل شماره 468 که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی
که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی ... که به کوی می فروشان دو هزار جم به جامی ... شده‌ام خراب و بدنام و هنوز امیدوارم ... که به همت عزیزان برسم به نیک نامی ...
469 غزل شماره 469 انت روائح رند الحمی و زاد غرامی
انت روائح رند الحمی و زاد غرامی ... فدای خاک در دوست باد جان گرامی ... پیام دوست شنیدن سعادت است و سلامت ... من المبلغ عنی الی سعاد سلامی ...
470 غزل شماره 470 سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی ... دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی ... چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو ... ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی ...
471 غزل شماره 471 ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
ز دلبرم که رساند نوازش قلمی ... کجاست پیک صبا گر همی‌کند کرمی ... قیاس کردم و تدبیر عقل در ره عشق ... چو شبنمی است که بر بحر می‌کشد رقمی ...
472 غزل شماره 472 احمد الله علی معدله السلطان
احمد الله علی معدله السلطان ... احمد شیخ اویس حسن ایلخانی ... خان بن خان و شهنشاه شهنشاه نژاد ... آن که می‌زیبد اگر جان جهانش خوانی ...
473 غزل شماره 473 وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی
وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی ... حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی ... کام بخشی گردون عمر در عوض دارد ... جهد کن که از دولت داد عیش بستانی ...
474 غزل شماره 474 هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی
هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی ... که هم نادیده می‌بینی و هم ننوشته می‌خوانی ... ملامتگو چه دریابد میان عاشق و معشوق ... نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی ...
475 غزل شماره 475 گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی
گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی ... چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی ... شیرینتر از آنی به شکرخنده که گویم ... ای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی ...
476 غزل شماره 476 نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی
نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی ... گذر به کوی فلان کن در آن زمان که تو دانی ... تو پیک خلوت رازی و دیده بر سر راهت ... به مردمی نه به فرمان چنان بران که تو دانی ...
477 غزل شماره 477 دو یار زیرک و از باده کهن دومنی
دو یار زیرک و از باده کهن دومنی ... فراغتی و کتابی و گوشه چمنی ... من این مقام به دنیا و آخرت ندهم ... اگر چه در پی ام افتند هر دم انجمنی ...
478 غزل شماره 478 نوش کن جام شراب یک منی
نوش کن جام شراب یک منی ... تا بدان بیخ غم از دل برکنی ... دل گشاده دار چون جام شراب ... سر گرفته چند چون خم دنی ...
479 غزل شماره 479 صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی
صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی ... برگ صبوح ساز و بده جام یک منی ... در بحر مایی و منی افتاده‌ام بیار ... می تا خلاص بخشدم از مایی و منی ...
480 غزل شماره 480 ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی ... سود و سرمایه بسوزی و محابا نکنی ... دردمندان بلا زهر هلاهل دارند ... قصد این قوم خطا باشد هان تا نکنی ...
481 غزل شماره 481 بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی
بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی ... خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی ... آخرالامر گل کوزه گران خواهی شد ... حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی ...
482 غزل شماره 482 ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی
ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی ... اسباب جمع داری و کاری نمی‌کنی ... چوگان حکم در کف و گویی نمی‌زنی ... باز ظفر به دست و شکاری نمی‌کنی ...
483 غزل شماره 483 سحرگه ره روی در سرزمینی
سحرگه ره روی در سرزمینی ... همی‌گفت این معما با قرینی ... که ای صوفی شراب آن گه شود صاف ... که در شیشه برآرد اربعینی ...
484 غزل شماره 484 تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی
تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی ... ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی ... به خدایی که تویی بنده بگزیده او ... که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی ...
485 غزل شماره 485 ساقیا سایه ابر است و بهار و لب جوی
ساقیا سایه ابر است و بهار و لب جوی ... من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی ... بوی یک رنگی از این نقش نمی‌آید خیز ... دلق آلوده صوفی به می ناب بشوی ...
486 غزل شماره 486 بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی
بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی ... می‌خواند دوش درس مقامات معنوی ... یعنی بیا که آتش موسی نمود گل ... تا از درخت نکته توحید بشنوی ...
487 غزل شماره 487 ای بی‌خبر بکوش که صاحب خبر شوی
ای بی‌خبر بکوش که صاحب خبر شوی ... تا راهرو نباشی کی راهبر شوی ... در مکتب حقایق پیش ادیب عشق ... هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی ...
488 غزل شماره 488 سحرم هاتف میخانه به دولتخواهی
سحرم هاتف میخانه به دولتخواهی ... گفت بازآی که دیرینه این درگاهی ... همچو جم جرعه ما کش که ز سر دو جهان ... پرتو جام جهان بین دهدت آگاهی ...
489 غزل شماره 489 ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی
ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی ... در فکرت تو پنهان صد حکمت الهی ... کلک تو بارک الله بر ملک و دین گشاده ... صد چشمه آب حیوان از قطره سیاهی ...
490 غزل شماره 490 در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی ... خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی ... دل که آیینه شاهیست غباری دارد ... از خدا می‌طلبم صحبت روشن رایی ...
491 غزل شماره 491 به چشم کرده‌ام ابروی ماه سیمایی
به چشم کرده‌ام ابروی ماه سیمایی ... خیال سبزخطی نقش بسته‌ام جایی ... امید هست که منشور عشقبازی من ... از آن کمانچه ابرو رسد به طغرایی ...
492 غزل شماره 492 سلامی چو بوی خوش آشنایی
سلامی چو بوی خوش آشنایی ... بدان مردم دیده روشنایی ... درودی چو نور دل پارسایان ... بدان شمع خلوتگه پارسایی ...
493 غزل شماره 493 ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی ... دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی ... دایم گل این بستان شاداب نمی‌ماند ... دریاب ضعیفان را در وقت توانایی ...
494 غزل شماره 494 ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی
ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی ... هر جا که روی زود پشیمان به درآیی ... هش دار که گر وسوسه عقل کنی گوش ... آدم صفت از روضه رضوان به درآیی ...
495 غزل شماره 495 می خواه و گل افشان کن از دهر چه می‌جویی
می خواه و گل افشان کن از دهر چه می‌جویی ... این گفت سحرگه گل بلبل تو چه می‌گویی ... مسند به گلستان بر تا شاهد و ساقی را ... لب گیری و رخ بوسی می نوشی و گل بویی ...
یک دوست و حافظ
دیوان حافظ
فال حافظ
فال امروز
جستجو در دیوان
 
فال حافظ
نیت کنید و فال بگیرید
 
آخرین غزل های مشاهده شده
• سلام الله ما کر الليالي
• نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد
• روي بنماي و وجود خودم از ياد ببر
• کي شعر تر انگيزد خاطر که حزين باشد
• صوفي نهاد دام و سر حقه باز کرد
• رسيد مژده که آمد بهار و سبزه دميد
• هزار جهد بکردم که يار من باشي
• ديگر ز شاخ سرو سهي بلبل صبور
• زان مي عشق کز او پخته شود هر خامي
• ديشب به سيل اشک ره خواب مي‌زدم
• دوش در حلقه ما قصه گيسوي تو بود
• يارم چو قدح به دست گيرد
• نه هر که چهره برافروخت دلبري داند
• مزن بر دل ز نوک غمزه تيرم
• نسيم باد صبا دوشم آگهي آورد
 
پربازدید ترین غزل ها
• يوسف گمگشته بازآيد به کنعان غم مخور
• درد عشقي کشيده‌ام که مپرس
• سرو چمان من چرا ميل چمن نمي‌کند
• ستاره‌اي بدرخشيد و ماه مجلس شد
• اي پادشه خوبان داد از غم تنهايي
• نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشي
• هزار جهد بکردم که يار من باشي
• به مژگان سيه کردي هزاران رخنه در دينم
• نصيحتي کنمت بشنو و بهانه مگير
• زاهد خلوت نشين دوش به ميخانه شد
• گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آيد
• ياري اندر کس نمي‌بينيم ياران را چه شد
• مرا عهديست با جانان که تا جان در بدن دارم
• بر سر آنم که گر ز دست برآيد
• سحر با باد مي‌گفتم حديث آرزومندي
 
 

 
همکاری با یک دوست
همکاری با یک دوست
شما هم میتونی اینجا کلیک کنی ، فرم همکاری رو پر کنی و یکی از تهیه کننده های یک دوست باشی !
خوراک خوان های سایت
© 2008-2010 1Doost dot com. All rights reserved.
دوستان
تبلیغات
یک دوست دات کام
صفحه اصلی جستجوی سایت درباره ما تبلیغات در یک دوست ارتباط با ما همکاری با ما نظرات و پیشنهادات نوار ابزار سایت
منوی اصلی
امکانات
اشتراک ایمیل های شبانه اشتراک خبرنامه ها اشتراک مجله هفتگی خوراک خوان مطالب همکاری با یک دوست دوستی با یک دوست دوستان حاضر
آمار
افراد حاضر :
278
بازدید امروز :
154398
بازدید دیروز :
223923
بازدید کل :
68900358
تا هر شب مطالب سایت براتون ایمیل بشه
خوراک خوان
Valid XHTML 1.0 Strict
[Valid RSS]
 


خوانندگان ثابت اخبار